จดหมายถึงคุณ ฐ.

posted on 16 Apr 2011 00:40 by millhz
 
 
 
สวัสดีคุณ ฐ. ยามวิกาล
ป่านนี้คุณ ฐ. คงหลับไปแล้ว
เลยว่าจะส่งจดหมายฉบับนี้ให้คุณ ฐ. ไปอ่านในความฝัน
 
เจอหน้าคุณ ฐ. มานานแล้ว
ตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้ว
หากเพิ่งมีโอกาสได้สนทนากันเมื่อช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา
 
คุณ ฐ. ให้คำอวยพรวันเกิดที่แสนไพเราะ
ในช่วงค่ำคืนที่พระจันทร์โตเต็มดวง
ส่องทรงกลดสวยงามเด่นชัดกระจ่างดวงตา
 
นั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นเล็กเล็กในการสนทนาระหว่างเรา
 
แม้ไม่มีโอกาสได้พบหน้าค่าตา
แต่คุณ ฐ. แสนมีน้ำใจ
มักส่งตัวหนังสือมาทักทายกันเสมอๆ
 
ไม่ใช่แค่เรื่องโทรทัศน์
แต่ทั้งหนังสือ ทั้งศิลปะ ทั้งงานที่น่าสนใจ
คุณ ฐ. ส่งมาให้ไม่ขาด
 
เห็นชัดว่าคุณ ฐ. ทำแบบที่ทำให้เรานี้
เช่นกันกับทุกคน..
มันอาจเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคุณ ฐ.
 
แต่สำหรับเรา.. จากคุณ ฐ. ที่เราไม่เคยสังเกต
เมื่อพบความใส่ใจที่ได้รับจากคุณ ฐ.
เราจึงเริ่มมองเห็นคุณ ฐ. ชัดขึ้นเรื่อยๆ..
 
..เรื่อยๆ จนเป็นฝ่ายแอบมองคุณ ฐ. ไปเสียเอง
น่าแปลกจริงเชียว..
 
คืนวันจันทร์ที่ผ่านมา
ก็เผลอเก็บเรื่องของคุณ ฐ. ไปฝันเสียยกใหญ่
คิดไปไกลในความฝันเหมือนไม่ได้นอนหลับ
 
เห็นแต่คุณ ฐ. คุณ ฐ. คุณ ฐ.
หากคุณ ฐ. ได้อ่านจดหมายนี้ในความฝัน
ก็เดินทางมาปรากฏตัวจริงๆ ในโลกของเราบ้างนะ
 
คุณ ฐ. ในความฝันของเรา
เป็นเพียงจินตนาการเล็ก จินตนาการน้อย
ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเรา
 
น่าละอายเหลือเกิน
 
อยากมีโอกาสเจอคุณ ฐ. อีกสักครั้ง
แล้วจะไม่พูดอะไรเลยแม้สักคำ
จะมองคุณ ฐ. เงียบๆ
 
แล้วทำเหมือนเรานานๆ เจอกัน
เพราะการมีคุณ ฐ. ในความฝันช่างสวยงาม
จนคิดกลัวไปว่า.. ในโลกความจริงนั้น
 
มันอาจเป็นไปไม่ได้
สำหรับเรา และตัวคุณ ฐ. เอง
 
จดหมายฉบับที่หนึ่ง
เขียนเมื่อวันเสาร์ที่ ๑๖ เมษายน ๒๕๕๓
เวลา ๐๐.๔๔ นาที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สวัสดีคุณ ฐ.
เที่ยงคืนกับอีกสามสิบนาทีที่ล่วงเลยมา
 
น่าแปลกใจ น่าตกใจ น่าอัศจรรย์ใจ และน่าเศร้าใจ
ภายในวันวันเดียว..
ขอโทษจริงจริง
 
การกระทำของคุณ ฐ. ในบางที
ก็ทำให้เราลุ้นเสียเหลือเกิน
ละม้ายช่วงเวลายิงบอลเข้าประตู
 
จากนั่งจิกเท้า ต้องลุกขึ้นยืน ตะโกนเชียร์
พอผ่านพ้นวินาทีที่เฉียดระหว่างทำประตูได้กับยิงพลาด
หากเป็นไปดั่งประการแรก ยังไม่อยากคาดหวัง
 
หากเป็นตามประการหลัง
ยังรู้สึกเจ็บอยู่ถึงตอนนี้..
 
อีกไม่นาน เราจะได้เจอกัน
แต่มันอาจจะไม่เกิดสิ่งใด
และอาจไม่มีทางได้เกิดสิ่งใด
 
บางที มีคุณ ฐ. อยู่ในฐานะคนที่ให้เขียนจดหมาย (ที่ไม่มีวันส่ง) ถึง
เพื่อพูดคุย เพื่อทำความเข้าใจ เพื่อเอ่ยถึงเรื่องศิลปะ
อาจจะดีกว่ามีคุณ ฐ. เพื่อการอื่น
 
เช่นเพื่อการ "รัก"
หรือทำความรู้จักขึ้นลึกซึ้ง 
เราสองอาจยังไม่รู้จักกันดีพอที่จะคิดไกลถึงขั้นนั้น
 
และที่เราเฝ้าเขียนจดหมายถึงคุณ ฐ. เป็นฉบับที่สองแล้ว
คุณ ฐ. อาจจะไม่เคยได้อ่านเลยด้วยซ้ำ
แม้กระทั่งในความฝัน
 
หรือแม้แต่กลางคืน, ที่เป็นเวลาตื่นจากโลกของความจริง
คุณ ฐ. อาจจะชอบอยู่ในโลกที่ของทุกสิ่งสัมผัสได้
มากกว่าภาพสีขาวที่เลือนลาง
 
ต่างจากเรา..
ที่พอหลับตา
ก็จะเห็นแต่ใบหน้าของคุณ ฐ.
 
มันเป็นภาพใบหน้าที่ค่อนข้างเบลอ
ตัดกับพื้นหลังสีเหลืองสด
 
ดูแล้วเข้ากับหน้าคุณ
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
เว้นจากการเขียนไปพักใหญ่จนเนิ่นนาน
เพื่อกลับไปค้นหารูปภาพของคุณ ฐ. จากโฟลเดอร์ต่างๆ ที่พอมีอยู่
แต่น้อยนัก หาได้ยากนัก
 
ยากเกินไป
 
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย
 
จดหมายฉบับที่สอง
เขียนเมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๒๑ เมษายน ๒๕๕๔
เวลา ๐๑.๑๓ นาฬิกา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สวัสดีคุณ ฐ. เวลาใกล้เที่ยง
 
เวลาใด ที่เราเริ่มมองใครชัดเจน
เวลานั้น เขามักจะยืนอยู่ในจุดที่รักษาระยะห่างจากเรา
 
ไม่ใช่ระยะห่างที่พอสมควร
แต่เป็นระยะห่างที่ดูเหมือนเราสองไม่มีเรื่องใดจะมาเกี่ยวข้องกัน
อาจยากเกินกว่าจะมาเกี่ยวข้องกัน
 
คุณ ฐ. มาปรากฏตัว
ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นทีละนิด
เพื่อจะจางหายไปอย่างช้าๆ
 
โดยไม่ให้เรารู้ตัว
 
แต่เชื่อไหม?
นับแต่วันนั้น ที่เราเริ่มคิดถึงคุณ ฐ.
มันก็ยังคงเป็นเช่นนั้นเรื่อยมา
 
แม้กระทั่งตอนตื่นของวันนี้
ยังคงมีแต่หน้าคุณ
 
จดหมายฉบับที่สาม
วันพฤหัสบดีที่ ๒๑ เมษายน ๒๕๕๔
เวลา ๑๑.๕๑ นาฬิกา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สวัสดีคุณ ฐ. วันใหม่
นับวันรอแทบไม่ไหวแล้ว
อยากให้ถึงเดือนหน้าไวไว
อยากเจอคุณ ฐ. แล้ว
 
ช่วงนี้อยู่บ้านก็ไม่ได้ทำตนให้เกิดประโยชน์สักเท่าไร
นั่งพับกระดาษ อ่านหนังสืออ่านเล่นบ้าง
พยายามฝึกสีน้ำ แต่ก็ไร้ผล
นอกนั้นก็พยายามทบทวนบทเรียน
 
แต่ "ว่าจะ" มาหลายวันหลายคืนแล้ว
ก็ยังไม่ได้สัมผัสหน้ากระดาษสักที
 
พบเจอคุณ ฐ. ผ่านตัวหนังสือตลอด
หลับตาทีไรก็ยังเห็นภาพภาพนั้น
ภาพใบหน้าคุณ ฐ.
 
อยากเจอคุณ ฐ. อีกครั้งจัง
บางทีความสัมพันธ์เช่นนั้น
อาจทำให้เรารู้สึกดี
 
อย่างบทกวีที่ว่าไว้
ความสวยงามมักอยู่ไกลออกไป
 
คิดว่าดีกว่าถ้าคุณ ฐ. ยังอยู่ที่ตรงนั้น
ให้เรามองเห็น
หากมาอยู่ใกล้กันมันอาจจะกลายเป็นความไม่สวยงาม
 
ดั่งที่เราพบเห็นอย่างทุกวันนี้
มิได้มีความสุข
หากแต่ละไว้ซึ่งความทุกข์ในฐานที่เข้าใจ
 
แต่อธิบายไม่ได้
และไม่มีใครอยากฟัง
 
เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้น
แต่ไม่มีใครอยากจดจำ
ชีวิตมันก็เศร้าดังนั้น
 
หนึ่งนาฬิกาใกล้มาถึงอีกเพียงสิบเก้านาที
แต่ทุกวินาที ยังระลึกถึงคุณ ฐ. เสมอ
แม้ไม่ได้เจอ
 
ให้รู้ไว้ว่ามีคนหนึ่งคนนึกถึง
และคิดอยู่เสมอว่าคุณ ฐ. มีตัวตน
อย่างที่คุณ ฐ. ปรารถนาให้เป็นเช่นนั้นเสมอมา
 
จดหมายฉบับที่สี่
วันจันทร์ที่ ๒๕ เมษายน ๒๕๕๔
เวลา ๐๐.๔๒ นาฬิกา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หายจากการเขียนจดหมายถึงคุณ ฐ. ไปนาน
แม้ทางกลับกัน, เราจะได้พบเจอกันมากขึ้น
หากแต่ไร้ซึ่งบทสนทนา
 
น่าแปลก.. ที่บางความคิดถึง
ทำให้เรารู้สึกเล็กเล็กถึงสิ่งพิเศษ
 
จะว่าชอบ จะว่ารัก จะว่าหลง
จะว่ายังไงดี ?
 
สิ่งที่เรารู้สึกกับคุณ ฐ. มีไม่บ่อย
ไม่มาก.. แต่ไม่เคยหาย
อาจเรียกได้ว่าคุณ ฐ. เป็นคนที่เราสนใจ
แม้คุณ ฐ. จะไม่คิดอะไรกับเราเลย
 
คุณ ฐ. เป็นคนที่คิดแปลก คิดเยอะ ดูอบอุ่น
 
อยากมีเวลาที่จะได้ใช้ร่วมกับคุณ​ ฐ. มากกว่านี้
หวังว่าจะได้รู้จักกันมากขึ้น..
แต่เวลานั้น, กว่าจะมาถึง
ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไร
 
เนื่องในวันนี้เป็นวันพิเศษของคุณ​ ฐ.
ก็ขอให้มีความทุกข์น้อยลง
อย่างที่คุณ ฐ. ต้องการ
 
จดหมายฉบับที่ห้า
วันอาทิตย์ที่ ๑๘ กันยายน ๒๕๕๔
เวลา ๐๑.๒๗ นาฬิกา