แม้จะมาเขียนในวันที่ "สอง หนึ่ง หนึ่งหนึ่ง"
แต่เรื่องที่จะเขียน, เป็นเรื่องของเมื่อวาน..
 
 
ผ่าน "เมื่อวาน" มาไม่กี่ชั่วโมง
แต่มันดูเหมือนไม่นาน
พอคิดถึงหน้าปัดนาฬิกา
ที่กว่าเข็มจะไปชี้อีกตัวเลขนึงได้
ใช้เวลาแค่ห้าสิบเก้านาทีเท่านั้น,
เห็นไหม.. มันดูสั้นลงทันตาเห็น
 
 
 
 
เชื่อไหม?
ว่าคืนข้ามปี, เราร้องไห้ข้ามปี
 
นอนจมในความมืดมิดของลูกบาศก์
ที่เราเรียกว่า "ห้อง"
อาจเพราะว่าเรามันเศร้าไปเองนั่นแหละ
คิดมาก.. งี่เง่าไปเอง
 
แต่จะให้ทำยังไงได้
 
นอกจากนอนฟังเสียงข้อความจากเพื่อนฝูงทั้งหลายไหลเข้ามา
แต่ไม่ได้ยินเสียงจากคนที่เราต้องการมากที่สุด, ในคืนนั้น
คืนที่เราปักใจคิดเหลือเกินว่ามัน "พิเศษ"
แล้วเราจะต้องได้อยู่กับ "คนพิเศษ"
 
ทั้งทั้งที่ทุกอย่างมันก็แค่ในเพลง, แค่นั้นเอง
 
 
 
 
ตั้งนาฬิกาปลุกไว้แปดนาฬิกาสิบห้านาที
ในเช้าวันเสาร์ที่หนึ่งมกราคมสองพันสิบเอ็ด
"หนึ่ง หนึ่ง หนึ่งหนึ่ง"
แต่ดันปิดเสียงเรียกเร้าให้เราตื่นของนาฬิกา
แล้วหลับตาต่อจนถึงสิบโมงกว่า..
 
สิบเอ็ดโมง สิบเอ็ดนาที
 
มีสายเรียกเข้าที่เราทิ้งท้ายปี, ดราม่าใส่เขาไปเมื่อคืน
เขาบอกกับเราตอนที่งี่เ