ไม่เท่าเดิม

posted on 13 Oct 2010 00:23 by millhz
 
 
 
เขาว่ากันว่า,
สามสิ่งที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้
คือ..
คำพูด
เวลา
โอกาส
 
 
 
 
 
 
 
 
แต่เราขอว่าอีกสักหน่อยว่า,
"ความรู้สึก" ด้วย
มันเป็นสิ่งที่เรียกกลับคืนมาไม่ได้อีกอย่างหนึ่ง..
 
 
 
 
 
 
 
เรารู้ดีว่าเรามันงี่เง่า, ทำตัวไร้สาระ
นับวันก็ทำแต่เรื่องน่ารำคาญใจให้
 
แต่อาจเพราะว่าเธอเป็นคนอย่างนั้น
คนเฉยเฉย,
ที่ไม่เคยต้องรู้สึกต่ออะไรมากมาย
 

 
 
 
 
 
 
 
บ่อยครั้งที่เราขอเลิกรา
เพราะความไม่เหมือนเดิมบ้าง
เพราะไม่มีเวลาให้กันบ้าง
เพราะไม่ใส่ใจบ้าง
เพราะไม่เชื่อใจบ้าง
 
ทั้งหมดมันเป็นสิ่งที่เราคิดทั้งนั้น
 
เรามักคิดเผื่อ..
คิดไว้ว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น
คิดไว้ว่ามันต้องเป็นอย่างนี้
คิดเอง เออเอง
 
ปล่อยให้ความคิดนำอารมณ์และความรู้สึก
 
คิดแต่เรื่องไม่ดี
คิดแต่เรื่องแย่แย่
แล้วเราก็ได้แต่ตกลงระคนตัดสินใจเอาเองว่า..
"เลิกกัน" น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด
 
 
 
 
 
 
เท่าที่จำได้..
เราพูดประโยคนี้กับเธอบ่อยครั้งในพักหลังหลัง
ทีเล่นทีจริง,
บ้างพูดเเก้เก้กังกัง บ้างลังเลใจ บ้างใช้อารมณ์ บ้างขึ้นเสียง
 
จนช่วงนี้, ที่เราไม่ได้เจอกันเลย
แล้วเธอก็ไม่ได้โทรหา
แล้วเราก็รอเธอโทรมา
 
ในส่วนที่เราพอรู้,
มันเป็นปกติของเรากับเธอที่จะเว้นวรรคพักคุยบ้าง
พอให้เราได้พบเจอและเก็บเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟังใหม่
 
แต่ใจเรามันก็ปรารถนา
อยากคุยทุกวันแบบที่คนอื่นเขาทำกันบ้าง
อยากให้ห่วงใยแบบนั้นบ้าง
อยากให้ใส่ใจกันแบบนั้นบ้าง
 
นั่นคือ "ความคาดหวัง"
 
 
 
 
 
 
 
และเมื่อเรา "คาดหวัง"
เราย่อมหวัง "สมหวัง"
ไม่ใช่ "ผิดหวัง"
 
และเมื่อเราผิดหวัง
สิ่งที่ตามมาคือ "ความทุกข์"
และความคิดที่เกิดจากความทุกข์
ทำให้เราขุดเรื่องไม่ดีทั้งหมดมาคิดได้ในคืนเดียว
แล้วตัดสินใจอย่างแน่วแน่,
โดยไม่นึกถึงเรื่องดีดีที่ผ่านมาสักนิด
และไม่สงสัยตัวเองเลยว่า..
มันเป็นแค่ความคิดชั่ววูบหรือเปล่า?
 
 
 
 
เราตัดสินใจโทรไปหาเธอในคืนก่อนหน้านี้หนึ่งคืน
เพื่อที่จะพูดประโยคเดิม..
เพื่อที่จะสิ้นสุดความสัมพันธ์
 
แต่ก่อนหน้านั้นเราก็คุย..
คุยหลายเรื่อง, แต่ด้วยน้ำเสียงซังกะตาย
เหมือนหน่ายโลกมานานหลายปี
 
เราไม่ได้มีความสุขเลย..
แถมกลับทำให้เธอรู้สึกแย่อีก
 
แล้วมันดีอย่างไร?
กับทั้งหมดที่ทำลงไปนี้..
 
 
 
 
 
 
 
เราบอกกับเธอ,
หลังจากที่คุยเรื่องอื่นอื่นจนเงียบ
ว่าที่โทรมา.. มีแค่เรื่องเดียวที่อยากบอก
บอกกับเธอว่า.. "เลิกกันดูท่าจะดีกว่า"
 
เราเงียบ เธอเงียบ
 
อีกแล้วที่เธอเงียบ
เธอมักจะเงียบ, มักจะไม่พูด
เธอมักจะเป็นเช่นนี้เสมอจนเรารำคาญใจ
และคิดอยากจะวางสายให้มันพ้นพ้นไป
 
แต่นั่นคืออารมณ์ร้าย,
เราจึงสะกดกลั้นไว้
 
พยายามที่จะพูดออกไปดีดี
แต่ความรู้สึกและความคิดมันตีกันมั่วไปหมด
จนเธอบอกออกมาว่า..
"ก็ห่างกันสักพัก, ถ้าดีกว่าก็เลิกกันเหอะ"
 
 
 
 
แทนที่จะดีใจที่ได้ยินคำพูดนั้น
มันกลับทิ่มแทงหัวใจให้เจ็บปวด
 
เหมือนความรู้สึกบางอย่างถูกยกออกไปจากอก
และความรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจถูกย้ายเข้ามาแทนที่..
 
งงไปหมดว่ามันคืออะไรกันแน่
สิ่งที่เราคิดนี้มันถูกหรือมันผิดกันแน่