ฉันเฝ้ามองใครคนหนึ่ง..
นับตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอเขา
มันเป็นเช่นนั้นตลอดมา
จนกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน
ที่ฉันรู้สึกตัวเองว่าต้องทำ
ทั้งทั้งที่มันก็ไม่ได้จำเป็นอะไร

 

 

 

 

ฉันพยายามทำความเข้าใจเขา
ทั้งทั้งที่เขาเป็นคนที่แปลกมาก
บางครั้ง, ฉันคิดว่าเขาเป็นคนง่ายง่าย
แต่ท้ายที่สุดในตอนสุดท้าย..
ฉันไม่เคยเข้าใจเขาจริงจริงสักที

ฉันจึงนิยามตัวตนของคนคนนี้สำหรับฉันว่า..
"คนง่ายง่ายที่เข้าใจยาก"

 

 

 

 

ฉันติดตามความเคลื่อนไหวของเขาเท่าที่ฉันพอจะทำ
หากมันไม่เป็นการรบกวนเขา..
เพราะฉันเองคงไม่กล้า
ในเมื่อเขาเป็นคนที่มีความหมายกับฉันมากมาก

 

 

 

 

เมื่อฉันรักเขา
ฉันเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับบางคำพูดของเขา
ฉันคาดหวังต่างต่างนานากับการกระทำก้ำกึ่งของเขา
ทุกสิ่งรอบตัวเปลี่ยนไป เมื่อในโลกของฉันมีเขาเข้ามา

ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป

 

 

 

 

บางครั้ง ฉันรู้สึกถึงความสุข
แต่มันไม่ยั่งยืนยาวนานพอที่จะทำให้ฉันลืมความทุกข์ไปได้
มันสลับกันมาเยี่ยมเยียนความรู้สึกฉัน
แต่ท้ายที่สุดแล้ว..
ฉันเริ่มเข้าใจอย่างแท้จริง
ว่า "ความสุข" นั้น, ไม่มีจริง
ที่สัมผัสได้อย่างไม่ต้องสงสัย
คือจะ "ทุกข์มาก" หรือ "ทุกข์น้อย" ก็เท่านั้น..

 

 

 

 

มีเพียงหนึ่งวันที่ฉันสมหวัง
วันที่เขาบอกว่า.. เขาก็รักฉันเหมือนกัน

จากนั้น, ฉันเริ่มคาดหวัง
คาดหวัง คาดหวัง คาดหวัง
ถึงหลายสิ่ง หลายอย่าง..
สิ่งที่ฉันคิดว่าฉันควรจะได้

เมื่อฉันไม่ได้ดั่งที่ใจต้องการ
ฉันเริ่มเรียกร้อง..

หนักหนักเข้า..
เมื่อเรียกร้องไป แต่ได้ความว่างเปล่ากลับมา
ฉันเริ่มร้องไห้

ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้

จนอาจไม่เหลือน้ำในร่างกายไปหล่อเลี้ยงส่วนอื่น..
น้ำตาเหือดแห้งหายไปบนใบหน้า
แต่สิ่งที่ยังเหลืออยู่คือความผิดหวัง
และความเจ็บช้ำที่ระกำระยำทับซ้ำอยู่ข้างใน

รู้สึกหดหู่ที่สุดในโลก..

 

 

 

 

ขัดจังหวะอารมณ์เศร้าด้วยเสียงโทรศัพท์
.. มีคนคนหนึ่งโทรศัพท์มาหาฉัน

เขาตั้งคำถามที่ฉันไม่ชอบใจ
เขาบ่น เขาว่า เขาสั่งสอนนานาสารพันเท่าที่จะคิดออก

ฉันเบื่อ ฉันเบื่อ ฉันเบื่อ

ทั้งทั้งที่รู้ว่าทั้งหมดนั้นมาจากความห่วงใย..

ความห่วงใยที่ฉันเฝ้าปรารถนาและเรียกร้องจากคนบางคน
แต่กับคนอีกคน, ฉันได้มันมาโดยไม่ต้องโอดครวญพร่ำพรรณนา
หรือแม้แต่เสียน้ำตา..

 

 

 

 

ฉันเฝ้ามองคนบางคน.. ตลอดเวลา
ในขณะที่คนอีกคนเฝ้ามองฉัน.. ตลอดมา

 

 

 

 

เพราะคนที่รักฉันจริง..
เขารู้ว่าฉันเป็นคนแบบไหน
แล้วรู้ว่าเวลาใดที่ฉันจะรู้สึกท้อแท้จนร้องไห้

แม้เขาไม่รู้เลยว่าฉันคิดอะไร
เพราะฉันเล่าสิ่งที่ฉันคิดให้แต่ "เธอ" ฟัง

แต่เขาก็ยังเข้าใจว่าฉันเป็นคนยังไง
และเข้าใจว่าฉันต้องการอะไร

 

 

 

 

ฉันอาจจะผิดที่โลภมาก
เรียกร้องในสิ่งที่เธอไม่อาจให้ได้

ฉันคิดว่าคงไม่ยาก
หากแต่เธอคงไม่คิดจะทำมากกว่า

สิ่งที่ให้ไม่ได้..
ฉันคงไม่อยากหวังถึงมันอีก
แล้วฉันคงจะไม่หวังถึงสิ่งใดใดอีก

บางที, เมื่อถึงเวลาแล้วจริงจริง
ฉันอาจต้องเลือกในสิ่งที่ถูกต้องสักที

แม้ฉันจะรู้ตัวดี..
ว่าไม่อาจทนได้
ว่าไม่อาจยอมรับมันได้
และฉันจะต้องเสียใจกับมันมากมาก

 

 

 

 

แต่ในวันนี้, วันที่ฉันร้องไห้อยู่เพียงลำพัง
ไม่มีใครเลย ไม่มีใคร.. แม้กระทั่งเธอ
ที่จะมาอยู่เคียงข้างฉัน

มีเพียงคนอีกคน, "เขา" คนนั้น

ที่กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของฉัน,
ความขุ่นเคืองจากเรื่องของเธอ

 

 

 

 

อยากขอโทษ..
คนที่หวังดีกับฉันที่สุดในโลก

ทำไมใจของฉันถึงไม่ยอมรับความจริงสักที
ทำไมหนอ? ทำไม?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กดเอฟห้าด้วยค่ะ
เปลี่ยนธีมแล้ว

T_____________________T

 

Comment

Comment:

Tweet

big smile
Thank you
one of my best friends

#16 By bouudaes on 2010-06-14 18:28

ยังไงคะ
มีคนอีกคนที่ชอบโน้งโบวอยู่
แต่โน้งโบวยังคงชอบ "เธอ"อยู่

งี้หรือเปล่า


เค้ายังรับฟังนะจ้ะโน้งโบว
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

มองในแง่ดีเอาไว้
ทำใจชิวๆ

บางครั้งมันก็อาจถึงเวลาที่เราต้อง

ป ล่ อ ย .. . .


big smile big smile big smile

#15 By inthebee on 2010-06-14 16:22

ขอให้เข้าใจความรู้สึกของตัวเองให้มากที่สุด
ตอนนี้ต้องการอะไร
ตอนนี้กำลังทำอะไร
surprised smile

#14 By pls. on 2010-06-12 13:31

entry นี้คงไม่ต้องเล่านิทานสอนใจแล้วมั้ง

เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันได้สอนตัวของมันเองอยู่แล้ว...
ในตอนนี้
ถึงแม้ว่าโบว์จะเสียใจและร้องไห้
แต่เราก็อยากจะบอกให้โบว์ ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองนะ

สู้ ๆ จ้ะ
อย่าไปทนกับความรู้สึกบีบคั้นนั่นสิ..
ถ้ายอมเจ็บครั้งหนึ่ง ก็ต้องทนตลอดไปนะ..
ตอนนี้เหลือแต่เธอแล้ว..
ที่จะเลือกเดินยังไงต่ิอไป
จะเลิกกันหรือไม่เลิกผลสุดท้่ายก็น้ำตา
น้ำตาของเธอคนเดียว..
เลิกคาดหวัง..การคาดหวังกับความรักมากเกินไป
ก็เหมือนคนที่ติดการผนัน
ที่รังแต่จะหมดตัว
ถ้าจะรัก คงต้องรักแบบการทำบุญ
ที่รอผลในภายภาคหน้า..
แล้วมันพอเหรอ??กับสิ่งที่เธอทำให้เค้าอยู่ฝ่ายเดียว??

มีอะไรก็มาคุยกะเราก็ได้..
บางทีการคุยกะคนที่ไม่คุ้นเคยอาจให้แนวคิดใหม่กับเธอ
เพราะเราก็มี"คนไม่ง่าย ที่ไม่เคยพยายามเข้าใจอะไร.."
ให้เราเสียน้ำตาบ่อยๆเหมือนกัน

#11 By hikineko on 2010-06-10 07:22

เข้มแข็งไว้นะจ๊ะ..

#10 By Kiss The Rain on 2010-06-10 03:52

#9 By bouudaes on 2010-06-09 22:34

T_____________________T

So sad when love isn't as you hope:(

#8 By ARTIST (118.172.166.47) on 2010-06-09 22:15

เรื่องนี้แอบเศร้ามาเลย

#7 By mintd*-* on 2010-06-09 12:33

มะหมิว
- งงรายอ่า

#6 By bouudaes on 2010-06-09 11:06

เปลี่ยนธีมแล้ว สวยๆๆๆ ชอบสีฟ้าๆๆ สวยๆๆๆ


ยังไงหรอน้องโบว์
แต่ยังไง
เราก็หวังดีกะน้องโบว์เสมอนะจ๊ะ
เอ่อะ แอบงงจ้ะ

#5 By ma-mew (124.157.156.125) on 2010-06-09 01:38

คนที่หวังดีกับเราที่สุด..
คือคนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่มองกลับไป..
จะเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น..
อยู่ข้าง ๆ เราเสมอ .. ด้วยความจริงใจ..

สุขหรือทุกข์กับถูกหรือผิด..
สิ่งที่คล้ายกันคือเราจัดมุมมองให้มันอยู่ในด้านไหน..
ในด้านที่ร้ายที่สุด ณ ช่วงเวลาหนึ่ง..
บางทีไม่นานผ่านไป กลับไปมองมันอีกครั้ง..
นั่นล่ะเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้น
ทำให้เรามาเป็นเราได้ในวันนี้..

คนที่เข้าใจตัวเราเองดีที่สุดย่อมไม่ใช่ใคร..
แต่จะเข้าใจมันได้ในแบบไหน สักกี่มากน้อย..
เวลาคือผู้ช่วยที่สำคัญ ..

คำง่าย ๆ แต่คิดว่าใช้ได้ดี..
"แล้วมันจะผ่านไป"..(ด้วยดี)

หวังว่าคงเป็นเช่นนั้น..

สู้ต่อ เดินต่อ ..ไอ่น้องสาว..


big smile

#4 By happiness in my bag.. on 2010-06-09 01:22

น้องจ๋า สีธีมใหม่แอบอ่านอยากอ่ะจ๊ะ

#3 By E.T.*** on 2010-06-08 23:23

#2 By Zirius Sandorius on 2010-06-08 22:58

#1 By bouudaes on 2010-06-08 22:29