ต่างบันทึกร่วมกัน

posted on 21 Apr 2010 23:05 by millhz

 

ต่างบันทึกร่วมกัน

คำเตือน:
เอนทรี่นี้ยาว เพราะเรื่องมันยาว
อยากเล่าให้ยาว จะได้สุขกันยาวยาว

หมายเหตุ:
"ต่างบันทึกร่วมกัน"
เป็นบันทึกที่เกี่ยวข้องกับคนสองคนที่จู่จู่ก็มาเจอกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เขาและเธอบังเอิญบันทึกเหตุการณ์ในช่วงชีวิตเดียวกัน
เรื่องที่ทำพร้อมกัน สถานที่ที่ไปด้วยกัน และความประทับใจเดียวกัน
หากแต่คนละมุมมอง และนำเสนอคนละรูปแบบ
เขาถนัดวาด เธอถนัดเขียน
และรายละเอียดเรื่องที่ทั้งคู่เจอมาด้วยกันนั้น
ต่างฝ่ายต่างก็จดจำคนละอย่าง
อาจถูกบ้าง ผิดบ้าง มึนมึนกันไปบ้าง
เพราะมันเกิดขึ้นเมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ไม่ ไม่ .. มันไม่ใช่นิทานอีสปหรือเทพนิยายวอลท์ดิสนีย์
แต่มันคือเรื่องจริง

 

 

 

 

จากเอนทรี่ ข้อความ
ที่เราเคยเขียนบอกไว้ว่า ..

ข้อความข้างบนอาจทำให้งง
แต่มันมีต่อเนื่องมาจาก ..
จะเรียกว่าอะไรดีละ ?
หนังสือทำมือ - คงไม่ใช่
เพราะเขายื่นให้เรามาเป็นปึก
พร้อมบอกข้อความสั้นสั้นว่า "มันสำคัญมาก"
ปึกกระดาษสีขาว ที่แฝงไว้ด้วยลายเส้น
ข้อความความรู้สึก ที่มีความหมายดีดีเต็มไปหมด
อ่านแล้ว เรายังไม่เชื่อ
แล้วขอโทษด้วย ที่หัวเราะไปอย่างนั้น
รายละเอียดมันมากมาย
แต่เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังแน่นอน ..

 

 

 

 

วันนี้, พร้อมเล่าล่ะ !
ถ้าพร้อมอ่านก็ .. ไปกันเลย !!

 

 

 

 

สถานี "มหา"

ต้องพึมพำกับตัวเอง "ใครวะ รถโคตรเชยเลย"

โบว์ก้าวลงมาจากรถ ในมือถือนิตยสารอะเดย์
โบว์ถามว่า "คุณคือต้อง เด็กเด็คใช่มั้ย ?"

ต้องตอบ "ใช่ครับ ชื่อต้อง"
แล้วชี้หน้าโบว์เหมือนเพิ่งนึกได้
"อ๊ะ เธอคือคนเมื่อวันก่อนนี่นา ที่เราเจอกันในวันเปิดโลกชมรม"
โบว์บอก "ดีใจจัง จำได้ด้วย"

 

 

วันพุธที่ ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๒
๑๐ นาฬิกา ๒๒ นาที
(จากสมุดบันทึกเล่มสีแดง)

อ่านบันทึกหน้าก่อนก่อน เหมือนเราไม่ได้เขียนเอง
แต่พออ่านแล้วรู้สึกได้เตือนสติตัวเองอีกครั้ง
รู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ทำอะไรไม่ค่อยได้เรื่อง
เรียนก็งั้นงั้น เหมือนพยายาม แต่ก็ไม่เต็มที่
อยากทำอะไรให้ดีกว่านี้ อยากพัฒนาตัวเอง
แต่อย่า "อยาก" สิ .. ทำเลย!! เคยมีคนบอกเราไว้อย่างนั้น

วันนี้เป็นวันเปิดโลกกิจกรรม
ไปนั่งเล่นอยู่หอใน กับเพื่อนอีกสองคน
ได้รู้จักเพื่อนเพิ่มขึ้น แม้เขาจะค่อนข้างเงียบก็ตามที
สี่โมงเย็นออกจากหอไปสนามกีฬา แต่ก็ยังตั้งไม่เสร็จ
เลยไปกินข้าวร้าน "เติมรัก" กับเพื่อน
อาหารไม่ค่อยอร่อยเท่าไร บรรยากาศก็ธรรมดา
แต่การสนทนากับเพื่อนที่มาด้วยกันนั้น, ให้อะไรหลายอย่าง
ทั้งมุมมองและแง่คิด
สงสัยจัง ?, ทำไมเรื่องที่เรามองว่าไม่ธรรมดา กลับธรรมดาสำหรับคนอื่น

หลังจากกินข้าว เพื่อนก็พาปั่นจักรยานกลับไปที่งานโลกชมรมอีก
เราก็เลือกชมรมไปเยอะแยะเลยทีเดียว
ซึ่งชมรมแรกที่พลาดไม่ได้เลยก็คือชมรมหมากกระดาน
ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีซะแล้ว
จากนั้นก็เดินมาเจอกับ "นัท" เพื่อนสมัยประถมฯ
ไม่รู้ว่าโลกมันกลมหรือไม่ อย่างไร .. มาเจอกันได้ไงว่ะ ?!
ก็ยืนจ้อกันสักพัก ก็ได้รู้จักทิพย์กับมิลค์ เมทของนัท
และหลังจากนั้น, เราก็ยืนคุยกับนุ่น
จนเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ..

เห็นนัทมันคุย ตอนแรกก็นึกว่าเพื่อนที่ชินวรหรือเปล่า
(ชินวรคือชื่อโรงเรียนสมัยประถมของเราเอง)
หน้าคุ้นคุ้น แต่ก็ไม่ใช่
จนนัทแนะนำให้รู้จัก .. "ต้อง" Dec Product

 

 

24 Jul 2009
เอนทรี่ "
แด่ คนที่เราอยากทำความรู้จัก"

 

 

วันเสาร์ที่ ๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๒
(จากสมุดบันทึกเล่มสีแดง)

ในจิตใจตอนนี้รู้สึกว้าวุ่น
โทร ไม่โทร โทร ไม่โทร โทร ไม่โทร

ความจริงมันก็ไม่ได้ยาก
หากแต่มันก็ไม่ได้ง่าย

บางทีมันอาจดี
หรือมันอาจไม่ดี (?)
ยังไงมันก็เป็นผลที่ออกมาในตอนท้าย

คำถามคือเราทำมันหรือยัง ?
คำถามก่อนหน้านั้น, เรากล้าพอหรือเปล่า ?

 

 

วันจันทร์ที่ ๒๗ กรกฎาคม ๒๕๕๒
(จากสมุดบันทึกเล่มสีแดง)

เมื่อวาน วันก่อน สองวันก่อน สามวันก่อน สี่วันก่อน
ได้รู้จักคนชื่อ "ต้อง" เป็นคนแรก
ผ่านมาสี่วัน รู้สึกกลัดกลุ้มใจ รู้สึกอยากพบเจอ
รู้สึกอยากคุยด้วย รู้สึกถูกชะตา อืม.. หลายรู้สึก

โทรไปคุยกับเขาด้วยใจกังวล ตื่นเต้น
ต้องรวบรวมความกล้ามหาศาล

เมื่อวาน ไปอยู่ห้องอาหมิวด้วยความอยากระบายความเก็บกดส่วนตัว
(แต่ก่อนเรียกพี่หมิวว่า "อาหมิว" เลียนแบบ "พี่อาหมิง")
นั่งฟังเพลงไปมา, จู่จู่เกิดไอเดียไรท์เพลงที่เราชอบให้เขา
แต่มันก็ดูธรรมดาไป อีกไอเดียเลยตามมาติดติด
คือทำสมุดภาพคู่กัน แล้วเขียนเนื้อเพลงวรรคที่เราชอบลงไป
โดยให้ต้องเป็นคนวาด เอาอย่างที่เขาชอบ