สิบเก้าปี ๑๙ มีนาคม

posted on 19 Mar 2010 01:35 by millhz

 

เรารู้จักกันมานานเท่าไรแล้วนะ
ตั้งแต่วันแรก สี่วันถัดจากนั้น
ปลายเทอมหนึ่ง ปิดเทอมเดือนตุลาฯ เปิดเทอมสอง
และเรื่อยมา ..

 

 

เราเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นคนขี้ลืม
(ตอนช่วงแรกแรกที่เราคุยกัน)
และรู้มาตลอดหลังจากที่เคยรู้แล้ว
แม้เธอจะเคยบอกว่ามีบางเรืองที่เธอเองก็อยากจะจำ

 

 

ก่อนสัปดาห์นี้ที่เธอจะหายไปวันหนึ่ง
เธอโทรศัพท์มาถามว่า .. จะเอาภาพเลยไหม ?
(ภาพที่ไปถ่ายด้วยกันที่สวนสันติชัยปราการ, กล้องฟิล์ม)
เราก็ตกลง เลยนัดมาเจอกันที่สวนน้ำ
ซึ่งอยู่แถวละแวกบ้านของทั้งสองคน
(บ้านของเรากับเธออยู่บนถนนเส้นเดียวกัน)

เราเจอกันตอนห้าโมงเย็น
และนั่งคุยกันจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

เธอบอกให้เราลองปั่นจักรยานของเธอดูบ้าง
ซึ่งมันสูงมาก และมีเกียร์ให้ปรับ, ตลกดี สนุกดี และสะดวกดี

เธอปั่นจักรยานมาส่งเราที่บ้าน
บ้าน, ที่เราเคยโกหกว่าทำจากไม้ทั้งหลัง
(อวดรวยว่างั้น)
เราเลยสารภาพกับเธอระหว่างทางสัญจรว่า .. เรื่องนั้นเราโกหกนะ
และเมื่อมาถึงบ้านรั้วสีแดง
(สียอดนิยมในขณะนี้)
เธอพูดว่า .. บ้านน่าอยู่จัง

 

 

หนึ่งสัปดาห์ที่เราจะไม่ได้เจอกัน
เราไม่ได้ตกลงกันว่าจะโทรศัพท์หากันหรือเปล่า
(อันที่จริง, เราไม่ค่อยได้ตกลงกันในระยะยาวอยู่แล้ว)
และหลังจากที่เธอปั่นจักรยานหายไปในความมืด
เธอก็ไม่ได้โทรศัพท์มาบอกว่าเธอถึงบ้านแล้วหรือไม่อย่างไร

บางครั้ง, เธอก็หายไปเฉยเฉย
เช่นเดียวกับบางคราวที่เธอก็ปรากฏตัวขึ้นมา
เราไม่เคยคาดเดาอะไรเกี่ยวกับเธอได้เลย

ที่รู้แน่แน่คือเธอเป็นคนความจำสั้น
ที่ชอบเล่าเรื่องซ้ำ, ซ้ำมากมากจนนับไม่ถ้วนว่าเล่ามากี่ครั้งแล้ว
นั่นยิ่งทำให้เรามั่นใจมากขึ้นไปอีก
ว่าเธอคงจำไม่ได้ .. และคงไม่คิดจะจำ ฯลฯ
และเราก็ไม่ได้คาดหวังอะไร

 

 

สามสี่ชั่วโมงที่แล้ว, วันที่ ๑๘ มีนาคม
ย้อนไปสักตอนห้าทุ่มกว่ากว่า ..

เสียงโทรศัพท์เราดังขึ้น
มันโชว์ชื่อเธอที่หน้าจอ ..

เรากดรับพร้อมพูดว่า "ฮัลโหล"
เสียงตอบกลับมา .. ไม่ใช่ "ฮัลโหล" หรือ &qu