มีใครบางคนให้คำนิยาม, ว่ารักคือความทุกข์
แตกต่างกับฉันที่มองว่ารักคือความสุข
อาจจะเหนื่อยบางครั้ง
อาจจะเจ็บบางที แต่ก็ยิ้มได้เรื่อยมา
อาจจะต้องผิดหวัง ก็ไม่เป็นไร

อย่างน้อยฉันเคยได้รักเธอ รักด้วยการไม่หวังอะไร
ก็รู้ฉันเองก็ยังไม่ใช่ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น
อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ
ทุกนาทีที่ฉันมีเธอ, รักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่
และมีความหมายมากมายจริงจริง

ความพยายามที่ทำเพื่อเธอ, จะขอทำต่อไป
แค่มีรอยยิ้มของเธอส่งมาก็ชื่นใจ
หากในวันพรุ่งนี้เธอจะตอบตกลง
คงจะคุ้มค่ามากมาย
แต่ถ้าต้องผิดหวังก็ไม่เสียใจ

ก้าวเท้าถอยห่างจากภาพถ่ายครั้งที่เคยมีรอยยิ้ม
ไม่ได้อยากร้างลากันให้ห่างไกล
เพราะถึงอย่างไร, ความแน่นอนของอนาคตข้างหน้าที่มองเห็น
คือสองเรานั้นต้องห่างกัน

ที่ก้าวถอยหลัง,
แค่ถอยออกไปให้หัวใจค้ำยันร่างกายตัวเองให้ยืนหยัดอยู่ได้
ในวันที่ไม่ได้เจอเธออีกแล้ว,
ในวันที่ไม่มีเธออีกแล้ว

ขอบคุณคอมเม้นของทุกคนจากเอนทรี่ก่อนมาก
เป็นเอนทรี่ที่มีคอมเม้นมากที่สุด
เปี่ยมด้วยกำลังใจที่สุด
ทำให้มีพลังที่สุด

เลยอยากมอบเพลงนี้ ..
"ขอบคุณจากหัวใจ ขอบคุณในความหวังดี
ขอบคุณในน้ำใจ ขอบคุณในความรักที่มี"
พูดด้วยมือ ฟังด้วยตา
ขอบคุณมิตรภาพที่ส่งผ่านมาทางภาษา
ให้รู้ว่าบนโลกนี้มีสิ่งที่จับต้องไม่ได้แต่มีค่าอาศัยอยู่
ขอบคุณจากใจจริง

จะเปิดเทอมแล้ว, คงมีอีกหลายสิ่งที่เปลี่ยนแปลง
(แต่กับคนบางคนนี่สิที่ยังไม่เปลี่ยนไป)
ชีวิตประจำในบางวันอาจไม่เหมือนเดิม
แต่เท่าที่ได้เรียนและได้รู้จากเทอมที่ผ่านมา
คือ เราต้องตั้งใจเรียนกว่าเดิม
เพราะเกรด ..

เรียนทั้งหมด ๗ วิชา
เกรดออกมา ๕ วิชา เหลืออีกสองวิชา
ตอนนี้เกรดรวม คือ ๒.๕

ENGLISH I - C
LANGUAGE AND COMMUNICATION - B
BASIC JAPANESE I - B+
THE INFORMATION WORLD - C
FOOD FOR HEALTH - C
WESTERN CIVILIZATION - ?
THAI CIVILIZATION - ?

ห่วยแตกสุดสุด
แต่ก็สมน้ำสมเนื้ออย่างพอตัว
กับการกระทำของเรา

ทำกิจกรรม - อันนี้ยังพอให้อภัยได้ เพราะเราแบ่งเวลาไม่ถูกเอง
โดดเรียน - บ่อยสุดสุด เอาเวลาไปทำอะไรบ้าง จำไม่ได้แล้ว
ขี้เกียจ - ก่อนสอบอ่านหนังสือไม่เต็มที่ รู้สึกเหนื่อยหน่าย
โง่ - อันนี้คงเป็นประเด็นหลักที่สุด

เรื่องนี้ทำให้นึกถึงประโยคหนึ่งที่เราเคยพูด
"อืม, ต้องสู้ต่อไป"
อีกเสียงหนึ่งตอบกลับมาว่า
"ไม่ ไม่, โบว์สู้ต่อไป"
น้ำเสียงที่วันนี้ยังจดจำได้
คิดถึงแล้วทำให้ใจชื้นเสียจริง
หลังจากเป็นน้ำเสียงของคนคนเดียวกันที่ทำให้ใจแห้งแล้ง

อาจเป็นอย่างที่บอก ..
"ทุกนาทีที่ฉันมีเธอรักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่"

.

.

มันยิ่งใหญ่ขนาดไหน ?
อาจตอบได้ว่า,
ยิ่งใหญ่ถึงขนาด ..
เป็นอากาศสะอาดบริสุทธิ์หล่อเลี้ยงให้เราได้หายใจอย่างโล่งปอด
ในวันที่เราไม่มีเธออยู่แย่งอากาศหายใจข้างข้างกันแล้วยังไงล่ะ

.

.

มันอาจจะเหงามาก - มากที่สุด
แต่ในที่เก่า เวลาใหม่
ณ ที่นั้น, เราเคยมีเธอ
และจะยังมีอยู่
ตราบเท่าที่การเดินทางของเรายังหยุดอยู่ที่ตรงนี้

ก่อนที่จะเริ่มต้น, ออกเดินทางต่อไป

.

.

.

เบื่อเรื่องความเหงาเคล้าความเศร้า
เลยอยากชวนไปลอยกระทง
เราลอยที่บ่อวรนุช (๕๕๕)
ขอเชิญชวนเพื่อนเพื่อนไปลอยด้วยกันนะ

บ่ออาร๊าย,
รูปก็งาม นามก็ไพเราะ
ไปลอยด้วยกันเยอะเยอะเน่อ !

วันอาทิตย์กลับทับแก้วแล้ว
เทอมหน้ามีกิจกรรมอีกมากมายเรียงรายรอเราอยู่
พร้อมสรรพด้วยวิชาความรู้อีกเพียบ
ให้เราเอาสมองขี้เลื่อยนี้
แบกมันไปลับให้คมขึ้น
ไว้คมกว่าเดิมเมื่อไรเราจะบิน
แล้วเจอกันที่โตเกียว !

ปอลอ.
ฤดูหน้าส่งโปสการ์ดแน่นอน
อดใจรอภาพสวยสวย
คราวนี้, ฝีมือลั่นชัตเตอร์ด้วยนิ้วชี้ของเราเอง
แล้วคอยชมความ (น่าจะ) งามกันเน่อ !

มีพี่พี่ เพื่อนเพื่อน น้องน้องบางคนที่เรายังไม่มีที่อยู่
ไว้เดี๋ยวจะ ems ไปขอนะค่ะ

ก่อนจาก, อยากฝากประโยคสลวยสละจากหนังสือที่เราอ่านเมื่อคืนทิ้งไว้
ไม่มีความหมายใดใดเป็นพิเศษ แต่น่าจะแฝงอยู่

"แดดร้อนจนแสบตา มีคนสองคนเงยหน้ามองท้องฟ้า พูดเรื่องแสงดาว"

: )

ขอให้ประสบความสุข