เคยอ่านหนังสือเล่มนี้แล้วหรือยัง ?

"The Soundtracks of My Love" หรือ "เพลงรักประกอบชีวิต"
ผู้เขียนคือ "นิ้วกลม" หรือพี่เอ๋ สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์
ที่หลายหลายคนคงรู้จักและมักจะมองหาหนังสือที่มีนามปากกากลมกลมนี้ตามร้านขายหนังสือทั่วไป

เล่มแรกของนิ้วกลมที่เราอ่านคือ "ลอนดอนไดอารี่ พอจะมีเวลาให้ความสุขบ้างไหม ?"
นอกจากจะได้ลายเซ็นและข้อความสั้นสั้นที่เขียนด้วยปากกาสีดำว่า ..
"โบว์ ขอให้มีเวลามากกว่านาฬิกานะครับ"
พอกลับมาเปิดอ่านทีไร, ก็ยังได้คิดทบทวนและได้ยิ้มกับตัวเองอีกด้วย

เราเจอพี่เอ๋ในโทรทัศน์ก่อนจะมาเจอตัวจริงของพี่เอ๋ที่งานหนังสือ
และเราเจอตัวจริงของพี่เอ๋ที่งานหนังสือก่อนที่เราจะได้อ่านตัวหนังสือของพี่เอ๋
และเมื่อเราได้อ่านตัวหนังสือของพี่เอ๋
หลายเล่มมากมากเข้าก็รู้สึกชอบ, เมื่อชอบมากมากเข้า
ก็ต้องตามหาอ่านอีกหลายหลายเล่ม
จนเดินทางมาถึงคราวของ "เพลงรักประกอบชีวิต"
หนังสือปกหวานหวานที่มีภาพประกอบชวนคิดและให้ความรู้สึกว่าน่ารัก
เคยอ่าน "คำขอบคุณ" ในหนังสือเล่มก่อนหน้านี้อยู่
มักจะปรากฎเป็น "ป๋า แม่ แจ้ พี่นัน ชิงชิง .." จนเราท่องได้ (๕๕๕)

สงสัยคนที่ชื่อ "ชิงชิง" มากเลย - ใครหว่า ?

จนกระทั่งได้เปิดอ่านคำอุทิศของหนังสือปกหวานเล่มนี้
"แด่ ชิงชิง โจ้วหญิงตัวโน้ย"
คิดในใจ - ภาษารายเนี่ย ?

และข้อสงสัยของเรา, เมื่ออ่านหนังสือเล่มนี้จบก็ได้คำตอบ
.. หนังสือเล่มนี้ไม่หนามาก แต่ตัวหนังสือก็เยอะอยู่
ไม่อยากจะเชื่อว่าเราใช้เวลาอ่านเพียงแค่คืนเดียวจบ
พอจบรอบแรกก็ยังอยากจะอ่านรอบสองอีก
ช่วงเวลาที่เราอ่าน,
เรายิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ และรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

อาจเป็นเพราะตัวหนังสือของพี่เอ๋ที่ทำให้เราอยากรู้จักพี่ชิงชิง - ว่าผู้หญิงที่โชคดีคนนี้เป็นใครหนอ ?
อาจเป็นเพราะคำบรรยายของพี่เอ๋ที่ทำให้เราอยากรู้ว่าลักยิ้มใต้ตาเป็นอย่างไร
อาจเป็นเพราะว่าเราอิจฉาเล็กเล็ก, เพราะแค่อ่านเราก็มีความสุขมากแล้ว
ไม่ต้องไปนับถึงความสุขของคนสองคนที่ไม่เหงาอีกต่อไปแล้วบนโลกนี้
ว่าเขาจะมีความสุขแค่ไหนที่สมหวังในความรัก
และหลังจากวันนั้น, ไม่ใช่พี่เอ๋คนเดียวที่กลายเป็นไอดอลของเรา
มีพี่ชิงชิงด้วยที่อยู่เคียงข้างกัน

เพราะนับจากที่เราได้รู้จักพี่ชิงจากหนังสือ "เพลงรักประกอบชีวิต"
เราก็เริ่มเซิชหาเรื่องอื่นอื่นที่เกี่ยวข้องกับพี่เขาในกูเกิ้ล
จนได้อ่านบล็อกที่ wordpress ก็ยิ่งรู้สึกชอบแง่คิดของพี่ชิงมากขึ้นไปอีก
แต่ก็ยังไม่เห็นหน้าค่าตา และยังไม่เห็นลักยิ้มใต้ตา
จึงพยายามเซิชหารูปภาพในกูเกิ้ลอีก
โชคดีที่เจอในเว็บหนึ่งของพี่คนหนึ่งที่เป็นรุ่นพี่ในชมรมถ่ายภาพที่จุฬาฯ ของพี่ชิง

พอได้เห็นลักยิ้มที่อยู่ใต้ตาเท่านั้นแหละ
ความรู้สึกที่เคยคิดว่าพี่ชิงโชคดีที่มีพี่เอ๋อยู่ข้างข้าง
กลับกลายเป็นพี่เอ๋นั้นก็โชคดีที่มีพี่ชิงอยู่ข้างข้าง

ลักยิ้มใต้ตา, ทั้งสองภาพเลย

ขนาดยิ้มอย่างนี้ก็ยังมีลักยิ้มใต้ตา

คำบรรยายของพี่เอ๋ในหนังสือนั้นยังบอกอีกว่าพี่ชิงค่อนข้างห้าว
ซึ่งจากภาพนี้เราว่าจริงนะ

และในหนังสือก็ยังบอกอีกว่าพี่ชิงชอบสีม่วง
ผู้หญิงสีม่วงที่ชอบสะสมเป็ด และช่างคิด

แถมน่ารักทุกมุมมองอีกต่างหาก

ลายเส้นน่ารักน่ารักที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่ชิง

คนสองคนที่มีเรื่องราวความรักที่น่ารัก
ความคิด ความละเอียด การมองโลก
ความสามารถ พรหมลิขิต คู่แท้
ฯลฯ

และ ..

วันที่เราได้เจอกับพี่ชิงที่เวิร์กช็อป BraneFit

เป็นวันหนึ่งวันในชีวิตที่เราจะจดจำไว้ตลอดไป
พยายามทบทวนเพื่อไม่ให้ลืม
เพราะมันเป็นสิ่งที่วิเศษมากมาก
เมื่อเราได้นั่งอยู่ข้างข้างคนที่เราเรียกเขาว่า "ไอดอลในดวงใจ"

ได้พูดคุย ได้มองหน้าใกล้ใกล้
ได้เห็นความจริงถึงสิ่งที่พี่เอ๋เขียนถึงพี่ชิง
พี่ชิงชอบสีม่วง - ขนาดเซ็นหนังสือให้ก็ยังเซ็นด้วยปากกาสีม่วง
ไม่ต้องอะไรมาก, แค่เสื้อก็ยังสีม่วงเกือบทุกงานเลย

วันนั้นพี่ชิงไม่ห้าวอย่างที่อ่านในหนังสือ
ตอนที่เห็นเดินเข้ามาใน TCDC กับพี่เอ๋ครั้งแรก
รู้สึกตัวว่ามองพี่ชิงจนเดินลับตาไปเลย
พี่ชิงเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากมาก
ขนาดเดินเข้ามาก็ยังรู้สึกว่าเป็นคนที่ทำให้ใครที่อยู่ด้วยก็ตามพาลสดใส

และเรื่องตลกตลกที่เห็นในวันนั้นก็คือ ..
มีพี่คนหนึ่งที่อยู่ในหนังสือ "หน่อไม้" ชื่อพี่ "ด.โดม" ได้ไปร่วมเวิร์กช็อปด้วย
พี่ชิงก็เข้าไปทักว่า "ชื่อดอมใช่ไหม"
เราก็แอบขำ เพราะรู้อยู่แล้วว่าพี่เขาชื่อ "โดม"
ไม่รู้ตอนนั้นว่ามีใครได้ยินบ้างหรือเปล่า
แต่เป็นเรื่องที่เราอยากจดจำไว้

.

.

ตอนที่เดินไปหาพี่ชิง
ก็ได้มีโอกาสคุยว่าพี่ชิงจะมีผลงานอะไรออกมาอีกบ้าง
พี่ชิงก็บอกว่าประมาณเดือนสองเดือนหน้าจะมีคอลัมน์ในอะเดย์
แล้วก็อาจจะมีหนังสือรวมภาพประกอบที่พี่เขากำลังทำอยู่
เราก็บอกว่าเราจะติดตามแน่นอน
และตอนนี้ ..
อะเดย์ ๑๐๙ ก็มีคอลัมน์ "นักคิดจิปาถะ" ของ ชิงชิง กฤชเทียมเมฆออกมาอย่างเต็มตัวแล้ว
ดีใจที่จะได้ติดตามผลงานพี่ชิงเต็มเต็มเสียที
แต่พี่เอ๋อย่าน้อยใจไป, เรายังคงชอบตัวหนังสือของพี่เอ๋อยู่เสมอ
และหวังว่าในอนาคตจะได้อ่านผลงานที่พี่ทั้งสองเขียนร่วมกันอีก

เวิร์กช็อปที่จัดนั้นเป็นของ BraneFit
เราถืออยู่ขวดหนึ่งในมือ, พี่ชิงก็ถามว่าอร่อยไหม
เราก็บอกว่าถ้าเย็นก็อร่อยดี เลยถามไปว่าพี่ชิงลองชิมดูไหม
พี่ชิงก็รับไปอย่างไม่รีรอ
เราก็แอบอึ้งนิดนึง, พี่ไม่คิดปฏิเสธหน่อยหรอ (๕๕๕)
แต่พองานเลิกและทุกคนกำลังจะกลับ
(คือเราอยู่รั้งท้ายออกมาพร้อมกับพี่เอ๋และพี่ชิงพอดี)
พี่เอ๋ได้ของที่ระลึกเป็นกระเช้าเบรนฟิต
พี่ชิงก็เดินไปหาพี่เอ๋ แล้วหยิบในกระเช้าออกมาหนึ่งขวด
บอกกับพี่เอ๋ว่า "ขอหนึ่งขวดนะ เอาไปคืนน้องเขา เมื่อกี้น้องให้กินขวดนึง"
แล้วพี่ชิงก็เดินมาคืนให้เรา ..
เป็นภาพประทับใจที่ทำให้หลังจากงานวันนั้นนอนหลับฝันดีเป็นที่สุด

ตั้งใจจะเขียนถึงพี่ชิงชิงนานแล้ว
เพราะชอบอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับพี่ชิงมากมาก
และอยากเป็นกำลังใจให้พี่ชิงมีงานเขียนและงานวาดออกมาอีกเรื่อยเรื่อย
(ความจริงพี่เขาเป็นครีเอทีฟโฆษณา)
อยากบอกว่าชอบตั้งแต่ชื่อ, ทฤษฎีสีชมพู,
ลายเส้นและความช่างคิดของโจ้วหญิงตัวโน้ยคนนี้ของพี่เอ๋เสียจริงจริง

แด่ .. พี่ชิงชิง โจ้วหญิงตัวโน้ยที่ช่างคิดและน่ารักที่สุดในโลก
จาก .. โบว์มิลฮ์ (พี่ชิงเรียกงี้ อิอิ)

CREDITภาพ จาก http://ohae.multiply.com/ และ http://antzka.multiply.com/