คนเราทุกคน ..

ควรมีเวลาว่างอย่างน้อยวันละหนึ่งถึงสองชั่วโมงเพื่อทำกิจกรรมที่เมื่อเอ่ยถึงแล้วรู้สึกสบายใจ .. ว่า "พักผ่อน"

ควรเคยมองหาสถานที่ดีดีที่มีบรรยากาศน่านั่งเฉยเฉย และสามารถทอดสายตาออกไปได้ไกล
อาจเป็นบนสะพานที่สร้างอยู่กลางสระน้ำที่กว้างใหญ่ ..
อาจเป็นม้านั่งเล็กเล็กในสวนสาธารณะที่มีผู้คนมากมาย ..

ควรมีใครสักคนที่เราสามารถพูดได้เต็มปากว่าเมื่ออยู่กับเขาแล้วสบายใจ .. อยู่กับเรา ณ ที่แห่งนั้นด้วย

เมื่อมีเวลา มีสถานที่ มีคนอีกคน .. กับคนอีกคนอยู่ด้วยกัน
ทำให้บรรยากาศตอนเย็นของวันธรรมดาๆ วันหนึ่งเปลียนไปได้

จากวันที่เคยรู้สึกเหมือนเราอยู่คนเดียวในโลก
อย่างน้อย .. วันนี้ก็มีคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน

พูดคุยกัน ส่งยิ้มให้กัน มองหน้ากัน สบตากัน ..
"เข้าใจกัน"

สิ่งที่พึงมี .. คือเวลา และคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจเมื่อได้พูดคุยกับเขา
สิ่งที่พึงกระทำ .. คือการพักผ่อน แล้วปล่อยใจไปตามสายลม ทอดสายตามองไปไม่ต้องมีจุดหมาย
สิ่งที่พึงรักษาไว้ .. คือช่วงเวลานั้น และคนที่อยู่ข้างๆ กัน .. "อย่าให้ห่างเหินไป"

ปอลอ.
"ระยะทาง" อาจไม่ใช่สาเหตุแท้จริงของความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม
"หัวใจ" ของคนต่างหาก .. ที่เมื่อถูกทำให้หวั่นไหวแล้วจะเปลี่ยนไป
เราเชื่อว่ามันอยู่ที่ความมั่นคงของหัวใจคน ..