(กด F5 หรือ REFRESH ด้วยค่ะ, ธีมใหม่ ธีมใหม่ !) 

กำแพงทั้งสี่ด้านที่มีด้านๆ หนึ่งบรรจุประตูไว้หนึ่งบานเพื่อให้เราได้อาศัยใช้เปิดเข้าเปิดออก
ลักษณะของมันบ่งบอกถึงสถานที่ที่หนึ่ง ซึ่งเราพร้อมใจเรียกมันสั้นๆ ว่า "ห้อง"

ห้องบางห้องมีหน้าต่าง ห้องบางห้องมีระเบียง ห้องบางห้องมีระเบียงสองด้าน ..
จะมีอะไรก็มีไปเหอะ .. แต่ทุกห้องล้วนมี "ประตู"

ความจริงห้องที่เราอาศัยอยู่ในทุกวัน
หากลองหลับตาแล้วทำความรู้จักกับมันเล่นๆ
สำหรับเรามันก็คือกล่องใบหนึ่งที่ทุกด้านปิดมิดชิด
ไม่งั้นมันคงเอาไว้ใส่อะไรไม่ได้ .. กลายเป็นไม่มีประโยชน์
แล้วก็ต้องมีด้านๆ หนึ่งเหมือนกัน ที่เอาไว้สำหรับเปิดปิด
ไม่งั้นของชิ้นนั้นก็คงไม่ได้เข้าไปข้างใน
และถ้าอยู่ข้างในอยู่แล้ว ไม่มีทางเปิด
ก็คงไม่มีวันได้ออกจากกล่องนั้น ..

คิดๆ ดูแล้วก็น่ากลัวใช่ย่อย

บางเวลาของอารมณ์เหงา ..
เรารู้สึกเหมือนอยู่ในกล่อง ทั้งๆ ที่อยู่ในห้อง
ถึงแม้มันจะมีประตู ระเบียง หรือแม้กระทั่งหน้าต่าง
แต่มันก็ให้ความรู้สึกไม่ต่างกัน
หากเมื่อเปิดออกไปข้างนอก แล้วมองไปไม่เจออะไร หรือใครที่อยากพบและพูดคุย

มันจะต่างกันตรงไหน ?
ระหว่างข้างในกับข้างนอก ..
ในเมื่อมันก็ยังเป็นแค่โลกเหงาๆ ใบเดิม
ที่มีเพียงแค่ตัวเรา ตัวเรา .. ตัวเรา

หลายคนคงปรารถนาหลายสิ่งหลายอย่างที่เป็นของมีค่า
แต่เราแค่อยากพบเจอใครสักคนที่พาเราออกจากโลกใบเก่า ..
ไปเยี่ยมเยียนโลกของเขา ทำความรู้จักสิ่งที่เขาชอบหรือคนที่เขารักและชื่นชม
แลกเปลี่ยนกัน แบ่งปันกัน เข้าใจกัน ..
และอยู่ข้างๆ กัน

จะดีแค่ไหน ..
หากคนที่นั่งข้างๆ คุณไม่ใช่ "อากาศ"
แต่เป็นใครสักคน, ที่คุณรักเขา .. แล้วเขาก็รักคุณเช่นกัน

.

.

.

.

.

ปอลอ. เอารูปมาฝาก !!

เป็นภาพจากงานกีฬาเฟรชชี่เมื่อวันที่ ๘ ถึง ๑๑ กรกฎาคมที่ผ่านมา

ภาพนี้เราชอบมากมาก เป็นตอนที่เราเดินไปช่วยเพื่อนๆ เก็บพร็อพพระอาทิตย์
เตรียมโชว์แสตนด์ ..
ยามเย็น ยามเย็น !

บัลลังก์เทพรา .. เทพเจ้าแห่งพระอาทิตย์

คัทเอาท์ของแสตนด์ แต่เอามาทำเป็นที่ให้ถ่ายรูปของพี่ๆ บัณฑิต

เมื่อทำกีฬาเฟรชชี่เสร็จ ก็ถึงเวลาล้างโรงละครทรงพลกัน
อย่างที่ภาพสื่อ เธอผู้นี้คือคนที่อยากเรียนเอกการละคร

หลังจากงานกีฬาวันนั้นผ่านไปด้วยดี (มั้ง) 
และรุ่นพี่ชั้นปีรับขวัญน้องๆ ชั้นปีเสร็จตอนตีสาม
(ผูกด้ายที่ข้อมือ)
รุ่งเช้า เราก็เดินทางจากนครปฐมไปกรุงเทพฯ
เพื่อไปต่อที่งานนี้ ..

พี่เอ๋ยืนอยู่ที่ประตูห้อง ..
ตอนเราเข้ามาในห้องใหม่ๆ มองพี่เขาตาไม่กะพริบ

ความคิดสร้างสรรค์สุดสุดจริงจริง ..
แต่พี่เอ๋สุดยอดมากมาก CREATIVE ตัวจริง !

หลังจากกิจกรรมเสร็จสิ้น ก็ต่อคิวขอลายเซ็นและถ่ายรูปคู่กับพี่เอ๋
ถุงสีน้ำเงินข้างๆ เป็นของที่ระลึกที่เราซื้อให้พี่เอ๋และพี่ชิง
ส่วนขวดนั้น .. แน่นอนว่าต้องเป็นเจ้าของงานนะค่ะ
BraneFit !!

คิวขอลายเซ็นพี่ชิง .. ไม่มี
ไม่สิ ความจริงพี่ชิงกำลังถ่ายรูปบรรยากาศอยู่
และด้วยอารามที่สังเกตการณ์มานาน เลยตรงดิ่งเข้าไปขอลายเซ็น
และขอถ่ายรูปคู่ด้วย ..
พี่ชิงชิงน่ารักมากมาก ฟันเฟิร์ม !!

หลังจากงานนี้จบ ..
ก็แทบไม่มีกิจกรรมอะไรอีกเลย
จนกระทั่งเมื่อวานมีกิจกรรม "เปิดโลกชมรม"
ทั้งๆ ที่การเข้าชมรมนั้นต้องเสียเงิน แต่เราก็ซัดไปซะ ๕ ชมรมเลยทีเดียว
อันได้แก่ ..
๑. ชมรมหมากกระดาน (ครอสเวิร์ด)
๒. ชมรมภาษาและวรรณศิลป์
๓. ชมรม photo (ทั้งๆ ที่ไม่มีกล้อง)
๔. ชมรมภาษามือ (อันนี้สมัครฟรี)
๕. ชมรมครูอาสา (ค่าสมัคร ๑๐ บาทเลยเอา เพราะท่าจะสนุกดี)

ก็ลงไปมากมาย และรู้สึกอยากลงอีกด้วยซ้ำ
แต่เงินหมดแล้ว เลย .. อด

เมื่อเลือกชมรมเสร็จสรรพ ก็เดินคุย ทักทายเพื่อนๆ ไปเรื่อย
จนเจอเพื่อนเด็ค วิดยาและอักษรก็เลยนั่งจ้อคุยกันที่พื้นสนามหกคน
ดูโดดเด่นมาก ..
แต่ก็สนุกดี และเป็นกันเอง
แม้ต่างคณะ แต่ก็สถาบันเดียวนะ (อิอิ)

คุยกันไป คุยกันมา
ฝนลงเม็ด .. อันที่จริง ค่ำคืนนี้มันจะมีคอนเสิร์ตของก้อยโย่ง และ knock the kncok
เป็นอันว่าทุกอย่างล่ม ..
เขาจึงไปจัดเป็นมินิคอนเสิร์ตอะคูสติกในหอพักชายแทน ..
ซึ่งบรรยากาศกันเองสุดยอด
เพลงที่ไพเราะอยู่แล้วก็เพิ่มความน่ารักด้วยความเป็นกันเองของพี่ๆ ศิลปินน่ะแหละ
เราแอบชอบมือกีตาร์เล็กน้อย
ว่าจะไปขอถ่ายรูป .. แต่ก็ไม่ทันซะแหล่ว

เพลงไพเราะ เสนาะหูไม่พอ ยังเสนาะใจ ..

บางเวลาของอารมณ์มีเหงา ..
แต่บางที .. ก็มี "เรา" เนอะ

สิ่งดีๆ ประสบการณ์ดีๆ ..
ณ ทับแก้ว มหาวิทยาลัยศิลปากรค๊า ~