Millhz

สิ่งหนึ่งในธรรมชาติ .. ที่แค่เงยหน้ามาก็มองเห็น
เราไม่เคยมองสิ่งนั้นว่ามันสำคัญ
เช่นเดียวกันกับถนนเส้นเดิมๆ ที่เราเดินผ่านทุกวัน
อาจเพราะมันไม่มีอะไรให้จดให้จำ ..

ท้องฟ้า ..
โอบพระอาทิตย์ยามกลางวัน
โอบพระจันทร์ยามกลางคืน
แล้วยังทาตัวเองเป็นสีดำ ..
เพื่อให้ดวงดาวนานับพัน โดดเด่นกว่าผืนฟ้าเอง
("นายสำคัญนะเว่ย ฟ้า")

พระอาทิตย์ ..
ให้แสงเรามา นำพาความอุ่น
กลิ่นผ้าละมุน หมอนน่าหนุน .. เพราะ ?
เจ้านั่นไง .. พระอาทิตย์

พระจันทร์ ..
แม้แสงเธอไม่อาจสู้พระอาทิตย์
แม้แสงเธอมีน้อยนิดก็คิดถึง
หน้านวลเหมือนแสงจันทร์พาฉันคะนึง
ให้คิดถึงเพียงเธอที่ฉันรอ
("คิดถึงคุณ")

ดวงดาว ..
โปรยปราย มากมาย ดาษดา
ทั่วฟ้า นภา ดูโดดเด่น
อาจไม่อาจ สู้แสงจันทร์ ในวันเพ็ญ
ก็ยังเด่น เพราะเธอสวย ด้วยตัวเอง
("อาจโชคดีหากใครมองไม่เห็นในสิ่งที่เรามองเห็น .. ในตัวคุณ")

เมฆ ..
คือชื่อของผู้ชายคนนั้น

ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ..
อาจมีสายรุ้งพาด หรือลมพายุพัด
พระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก
พระจันทร์ครึ่งเสี้ยว พระจันทร์เต็มดวง
ดวงดาวดารดาษ และฝนที่ตกกระหน่ำ
เราเคยสนใจอยู่แค่นี้

เมฆ .. เป็นสิ่งหนึ่งในธรรมชาติที่เราไม่เคยแม้แต่จะสนใจ และแค่มองผ่าน
เมฆ .. เป็นกลุ่มอะไรบางอย่างทางวิทยาศาสตร์ที่เราก็ไม่สามารถอธิบายได้ เพราะเราโง่
เมฆ .. เป็นชื่อที่ใช้เรียกแทนผู้ชายคนหนึ่ง เพื่อไม่ให้ซ้ำกับผู้ชายอีกหลายๆ คนบนโลกนี้

และเพราะชื่อของเขา ..
ทำให้วันนี้เราสนใจมองท้องฟ้ามากขึ้น
และต่อจากนี้คงไม่ใช่แค่ท้องฟ้าอย่างเดียวที่เราสนใจจะมอง
หากแต่เป็นปุยเมฆสีขาวๆ ที่ลอยอยู่ใกล้ฟ้าด้วยเช่นกัน

ท้องฟ้า พระอาทิตย์ พระจันทร์ ดวงดาว .. และเมฆ
ล้วนอยู่สูงเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจะกล้าไปคว้ามาไว้เป็นของตัวเอง
อย่าว่าอย่างนั้นเลย .. แค่สัมผัส ยังไม่กล้า

คุณอยู่ในที่สูงเช่นเดียวกับชื่อของคุณ ..
บางครั้ง คุณถูกห้อมล้อมด้วยดวงดาว
พระจันทร์ หรือแม้แต่กระทั่งพระอาทิตย์ !

หลายสิ่งยิ่งทำให้เราดูห่างไกลกันกว่าเดิมนับตั้งแต่วันนั้น ..
(ซึ่งความจริงมันก็ไกลอยู่แล้ว)

เราแค่อยากรู้จักคุณ ..
(ในความเป็นจริง เรารู้จักคุณ .. แต่คุณไม่รู้จักเราเลยสักนิด)

เราแค่เป็นคนหนึ่ง (และอาจเป็นหนึ่งในอีกหลายๆ คน) ที่รู้สึกดีๆ กับคุณ
และอยากบอกให้คุณได้รู้ถึงความรู้สึกนั้น
ซึ่งมันอาจไม่ได้มากมาย .. แต่มันคือทั้งหมดที่เรามี

อยู่บนนั้น คุณคงมีความสุขดี
เราคงทำได้แค่นี้ ..
แค่เฝ้ามองดูคุณจากบนผืนดิน

แต่ถึงแม้ ..
ผืนฟ้ากับผืนดินนั้นจะดูไกลห่าง

แต่อย่างน้อย ..
เราต่างก็ได้อาศัยอยู่ในโลกใบเดียวกัน

แค่นั้นก็สุดแสนจะน่าดีใจ ..
ที่อย่างน้อย เราก็ได้เดินวนเวียนวกวนเวิ่นเว้อวุ่นวายมาเจอกับคนอย่างคุณเข้า

(ณ มหาวิทยาลัยที่เราไม่เคยคิดอยากจะเข้ามาก่อน
แต่เป็นคณะเดียวที่เราถวิลหามานาน
และแม้เราไม่เอกปรัชญา
แต่คิดว่าเราน่าจะเข้ากันได้ดี)
 

ปอลอ.
กลับมากรุงเทพมหานครครานี้ ในเมืองช่างดูวุ่นวายโกลาหล
คิดถึงทับแก้วยิ่งนัก แต่ก็คิดถึงคนที่บ้านมากกว่าคิดถึงกรุงเทพฯ
และคิดถึงกรุงเทพฯ น้อยกว่านครปฐม
แต่ที่คิดถึ๊ง คิดถึงมากๆ .. คือเมื่อตอนที่เราเงยหน้ามองท้องฟ้า
สิ่งที่เห็นไม่ใช่อะไรอื่นใดที่ว่ามาทั้งหมดในเอนทรี่นี้เลย

หากแต่เป็นใบหน้าใจดีๆ ขาวๆ และคิ้วคมๆ ของพี่ "..."
คงไม่ต้องย้ำอีกรอบหรอกนะ ว่าชื่ออะไร

ปอลอของปอลอ.
ถึง เพื่อนคนหนึ่งที่มีชื่อเป็นพยัญชนะตัวที่สองในภาษาอังกฤษ
จะใครเล่า ก็ "บี" นั่นแหละ

เราได้ยินมาจากเพื่อนที่ศิลปากรสองนายแล้วว่าบีชอบอ่านบล็อกเรา
ซึ่งแค่เพียงได้ยิน นายก็ทำให้เรายิ้มกริ่มและมีกำลังใจขึ้นมามากมาย
(นายทำให้เราอยากเขียนมากกว่าเดิมว่ะ)
ขอบคุณมากๆ และยินดีมากที่ได้รู้จักกับบีผ่านเอ็กซ์ทีน
และโชคดีที่มีเพื่อนสองคน "โจ้" กับ "หมิว"
มายืนยันให้เราได้รับรู้ว่า .. บีมีตัวตนอยู่จริงๆ (ฮ่า ฮ่า)
อันข้างบนเราล้อเล่นน่ะ

ยังไงไว้เจอกัน ณ ทับแก้ว
สถาบันใกล้กันอยู่แล้ว
คงไม่แคล้วคลาดกัน ..