"คำสี่พยางค์"
(อัก-สอ-ระ-สาด)

เคยได้ยินคำสี่พยางค์นี้ผ่านหูซ้ายและหูขวาตอนเรียนอยู่มอสี่
เคยพยายามอ่านหนังสือด้วยความบากบั่น ขยันบ้าง ขี้เกียจบ้าง
เพื่อคำสี่พยางค์นี้ตอนเรียนอยู่มอหก ..
จนถึงวันที่ต้องเข้าสอบ .. ในใจก็ยังคงนึกถึงคำสี่พยางค์นี้
จนต้องนั่งลบข้อที่ฝนไปทั้งหมด เพื่อกลับมาอ่านทวนโจทย์ซ้ำอีกครั้ง
จนถึงวันที่ประกาศผล และเห็นชื่อของเราติดอยู่ในคณะที่มีคำต่อท้ายสี่พยางค์นี้
สี่พยางค์ที่ว่า "อักษรศาสตร์"

กอไก่โบราณ .. สัญลักษณ์ประจำคณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

"รหัส"

จากรุ่นสู่รุ่น .. สู่รุ่น
ไม่รู้เหมือนกันว่ารหัสนี้มีใครเคยใช้มาแล้วบ้าง
แต่ในปัจจุบัน .. มีผู้หญิงหน้าบาน สวมแว่นตากรอบใสใช้อยู่คนหนึ่ง
เธอมีความใฝ่ฝันที่จะทำให้ตัวเลขสามตัวที่เรียงติดกันอยู่นี้เป็นที่น่าจดจำ
ด้วยการสมัครเป็น "ชั้นปี" .. ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความโง่ บ้าหรือเซ่อ
แต่โดยรวมแล้วน่าจะเป็นทั้งสามอย่าง
เพราะนอกจากการเป็น "ชั้นปี" อย่างเดียวจะยังไม่สาแก่ใจเธอแล้ว
เธอยังดิ้นรนที่จะสมัครเป็น "คนอ." อีกด้วย
แต่อันนี้พอเข้าใจ .. เพราะเธอกำลังคลั่งไคล้รุ่นพี่คนหนึ่งอยู่
เอาเป็นว่าเธอจะพบเจอกับอะไรต่อไป
แล้วรหัสของเธอ (๒๓๒) จะเป็นที่น่าจดจำหรือไม่
รอติดตามชมตอนต่อไปก็แล้วกัน ..

หมายเหตุ - คอนเซปต์คือ "ถือพัด บังหน้า โชว์ป้าย"
นี่คือผู้ร่วมคอนเซปต์ ..

ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

"นักประพันธ์"

หลังจากการรับน้องของคณะที่ตามด้วยคำสี่พยางค์ไปแล้ว
ในเย็นวันนั้นตามติดต่อมาด้วยคอนเสิร์ตจากทุย (หรือชื่อทางการว่า "ทรู")
ผู้หญิงหน้าบานคนนี้พอทราบอยู่แล้วว่าศิลปินขวัญใจของเธอจะเดินทางมาในวันนี้ด้วย
แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะสิ่งใดที่ดลใจให้เธออยากไปเข้าห้องน้ำ
ณ ทางผ่านจากแสตนด์เชียร์ไปห้องน้ำในวันนั้น .. จะไม่มีสิ่งใดน่าจดจำเลย
หากเมื่อเดินผ่านไม่ไปเจอะเจอกับผู้ชายร่างสูง ผิวขาว หน้าใส และหล่อเหลา
ยิ้มที .. ฟ้ามืดครึ้มในวันนั้นกลับสดใสขึ้นมาอย่างอัศจรรย์ (แอบอติพจน์ไปหน่อย)
เธอไม่รอช้า หากเพียงเธอตัดสินใจแอบมองแล้วเดินผ่าน
จะเหมือนอย่างวันนั้น .. วันที่เธอได้พบไอดอลในดวงใจ "อุดม แต้พานิช"
เธอจึงเดินปรี่เข้าไป ณ บริเวณนั้นกับเพื่อนสาวของเธอในทันที
ไม่วายหยิบเครื่องมือสื่อสารทันสมัยล้ำยุค .. โทรศัพท์ที่มีกล้องแปะอยู่ในตัว
ยกขึ้นมา แล้วกดแชะ แชะ .. ไม่หยุด
เมื่อคนรอบข้างเริ่มทยอยออกไปจากข้างกาย "พี่แสตมป์" กันแล้ว
ถึงทีของเราบ้าง ..
"พี่แสตมป์ค่ะ ขอถ่ายรูปด้วยหน่อยนะค่ะ" เพื่อนสาวของเราเอ่ยปาก
เราได้แต่จับโทรศัพท์ที่ถือๆ ใช้ๆ อยู่ทุกวันด้วยมืออันสั่นเทา
และเมื่อพี่แสตมป์ยิ้ม ..
เหมือนเดินออกจากจุดนั้นมาแค่ร่างกาย แต่ใจยังอยู่ที่พี่แสตมป์ (ฮ่า ฮ่า)
ความจริงถ้าเรามีสติกว่านี้ .. อยากบอกว่าชอบความสามารถในการประพันธ์เพลงของพี่มาก
เราไม่ได้ต้องการถ่ายรูปกับพี่มากไปกว่าขอลายเซ็นหรือให้กำลังใจหรอก
มันเท่าเท่ากัน ..
แต่เราดีใจที่ได้เจอพี่แสตมป์นะ .. จากผู้หญิงหน้าบานคนนั้น

หมายเหตุ - ผู้หญิงข้างกายพี่แสตมป์คือเพื่อนสาวของเรา
ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรว่าเขาอยากให้เปิดเผยใบหน้าหรือไม่
แต่เราขอเน้นที่รอยยิ้มสดใสของพี่แสตมป์ก่อน .. เพราะประเด็นมันอยู่ที่ตรงนั้น

บลา บลา ของอักษรา ..

ศิลปากรก่อนจะเก๋า ..
เป็นชื่อกิจกรรมการรับน้องรวมของมหาวิทยาลัยศิลปากร
ซึ่งหลายๆ วิทยาเขตจะมารวมตัวกันที่นี่
"วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์"

บรรยากาศการรับน้องสำหรับเรา
คิดว่าสนุกสนาน ..
แต่ก็มีหลายเสียง ซึ่งเป็นส่วนใหญ่บอกว่า "น่าเบื่อ"

นั่นทำให้เราได้เข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับ "ศิลปากร"

เราว่าเด็กศิลปากร
ไม่ใช่ทุกคนที่ "แนว" หรือ "อ้าต"

บางคนก็เป็นเด็กเรียน .. ที่ไม่เอากิจกรรม
หรือบางคนก็เอาแต่กิจกรรม แต่ไม่เข้าเรียน
แต่ที่ทั้งเรียนก็ไม่เอา กิจกรรมก็ไม่เอา .. อันนี้ยังไม่เจอ

เราว่า "ความรู้" เป็นสิ่งที่ทุกคนจะได้เท่ากัน หรือบางทีอาจไม่เท่ากัน
อันนั้นมันก็ต้องขึ้นอยู่กับความพยายามของแต่ละคน
แต่ "ประสบการณ์" เป็นสิ่งที่ต้องแสวงหา และเรียนรู้ทำความเข้าใจด้วยตัวเอง
มันไม่มีในตำรา และหาซื้อไม่ได้จากที่ไหน
บางประสบการณ์ต้องแลกด้วยอะไรหลายๆ อย่าง
อาจขาดไปจากเดิม หรือ อาจเพิ่มมาจากเก่า
แต่เราเชื่อว่า .. ในทุกประสบการณ์เหล่านั้น
เราต้อง "ได้" อะไรบางอย่าง ที่อย่างน้อย .. ก็เข้าใจมันได้ในทันที
โดยไม่ต้องผ่านการวิเคราะห์ วินิจฉัยอะไรมากมาย
ให้สับสนวุ่นวาย ..

ตอนแรกเราก็ลังเลเหมือนกันว่าจะเลือกทำกิจกรรมด้วยดีหรือเปล่า ..
เพราะขนาดเรียนยังจะเอาไม่รอด .. แต่ละวิชาก็หินหินทั้งนั้น
แต่หากไม่เริ่มเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตในตอนนี้
เราจะต้องรอไปถึงเมื่อไร ..

เหมือนกับความฝันที่ทุกคนต่างมี
แต่หากเรายังคง "รอ" ถึงจังหวะดีๆ และโอกาสที่จะเข้ามา
.. อย่างนั้น ความฝันที่มีมันก็จะยังคงเป็นเพียงแค่ความฝันอยู่วันยังค่ำ

ความฝันที่ไม่ลงมือทำ หรือยังไม่เริ่มทำ
มันคงไม่มีวันเป็น "ความจริง" ขึ้นมาได้

ความฝันมันก็ยังคงสวยงามอยู่เสมอ ..
หากเราหลับตาแล้วฝันถึงมัน

เพียงแต่เวลาในโลกแห่งความจริงนั้นมันมากกว่า
และดันสัมผัสได้ ..

อะไรจะดีมากกว่ากัน ..
หากยังคงหลับตาแล้ว "ฝัน"
กับลงมือทำ .. เพื่อให้มันเกิดขึ้น "จริง"

"สองสัปดาห์ .. ศิลปากร
สอนอักษรฯ .. ให้ได้คิด
และนี่คือ .. ผลผลิต
ไม่หยุดคิด .. ตลอดไป"

ศิลปากร .. กับคำว่า "เก๋า"
มันอาจดูเป็นชื่อที่สวยหรู ดูเท่ห์ ดูอ้าต หรืออะไรก็ตาม
แต่นอกจากชื่อสี่พยางค์ของ "สิน-ละ-ปา-กอน"
จะแฝงด้วยความหมายที่ทรงคุณค่าในภายนอกแล้ว
สิ่งที่อยู่ภายในก็คือเจ้าของรหัสหลากหลายที่ติดเข็มมหาวิทยาลัยแห่งนี้
ซึ่งล้วนแล้วแต่ต้องการศึกษาหาวิชาความรู้ในแขนงที่แตกต่างกันไป
หนึ่งในหลายหมื่นหลายพันคนนั้น .. มีหลายคนที่อยากเป็นนักประพันธ์
ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงหน้าบาน สวมแว่นกรอบใสคนนั้นด้วยเช่นกัน
เธอมาจากคณะที่ตามด้วยคำสี่พยางค์ว่า "อักษรศาสตร์"
เธอมีชื่อเรียกง่ายง่ายสั้นสั้นว่า "โบว์" และเป็นเจ้าของรหัส "๒๓๒" ในปีการศึกษาปัจจุบัน
เธอไม่ใช่คนอ้าต คนดี คนสวย หรืออะไรก็ตามที่เรียกได้ว่า "เลิศ" หรือ "เริ่ด" ในปัจจุบัน
เธอเป็นแค่คนคนหนึ่งที่ชอบเขียนและอยากเป็นนักประพันธ์
เธอเป็นแค่คนคนหนึ่งที่ชื่นชมและมีไอดอลอย่างคนทั่วไป
และเธอก็เป็นหนึ่งในหลายหมื่นคนที่เรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยศิลปากร

ตอนนี้มีข่าวกรองล่าสุดแว่วมาว่าเธอกำลังแอบคลั่งรุ่นพี่ ..
แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น ..
เธอกำลังจะหยุดพิมพ์เอนทรี่นี้แล้ว

เพราะดวงตาของเธอเริ่มย้วยๆ เหมือนกำลังจะปิด
แม้เธอจะกำลังฝืน ..

เธอหาว .. เธอขยี้ตา

และสุดท้าย .. เธอตัดสินใจ

..

พิมพ์ จุด จุด ตามด้วย จอจาน และบอใบไม้

. . จ บ