เราแอบสำรวจเขา ..
ตั้งแต่ศีรษะที่เริ่มล้าน ปอยเส้นผมสีขาวๆ เทาๆ 
ลำตัวที่มีพนักเก้าอี้บังอยู่เล็กน้อย
แต่ก็ปิดลำพุงไม่มิด ..
ภาพใบหน้าที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ในวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม
หากแต่มีรอยย่นเพิ่มขึ้น ตามกาลเวลาที่เปลี่ยนไปในทุกวัน

หากมีใครสักคนกำลังล่องหนอยู่บริเวณที่เรานั่ง
เขาคงจะเห็นว่าภาพที่อยู่ข้างในดวงตาของเราตอนนี้เปลี่ยนไป
.. เป็นภาพจอสีดำสี่เหลี่ยม ที่มีอะไรมากมายในนั้น

แต่เขาไม่มีวันล่วงรู้สิ่งที่เราคิด

ดวงตาจ้องมองไปข้างหน้า ..
แต่ภาพที่เห็น ไม่ใช่จอมอนิเตอร์

เป็นหลังของพ่อ .. หลังที่ถูกสวมด้วยเสื้อกล้าม
พ่อกำลังนั่งอยู่ที่บันไดขั้นบนสุด
ไกวมือมาข้างหลัง เหมือนรอรับน้ำหนักใครสักคน

.. เด็กผู้หญิงคนนั้นกระโดดเกาะหลังพ่อโดยไม่คิด
บันไดมีไม่กี่ขั้นแท้ๆ แต่ก็ยังขี้เกียจเดิน
ให้พ่อแบกขึ้นหลัง .. ทั้งๆ ที่เพิ่งกลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ
"สบาย" .. เด็กผู้หญิงคนนั้นคิดในใจ

จากภาพบันได .. เปลี่ยนเป็นภาพของห้องครัวเล็กๆ
พ่อสั่งให้เด็กผู้หญิงคนนั้นที่โตขึ้นกว่าเดิมล้างจาน ..
เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจ ชักสีหน้า ทำฮึดฮัด
โดยไม่คิดเลยว่า .. พ่อที่เพิ่งกลับมาจากทำงาน
จะเหนื่อยแค่ไหน

จากภาพห้องครัว .. เปลี่ยนไป
เป็นภาพของพ่อที่เริ่มอายุมาก
และเด็กผู้หญิงคนนั้นที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย

พ่อบ่นมากขึ้นกว่าเดิม ..
แม้เด็กผู้หญิงคนนั้นเริ่มเชื่อฟังในสิ่งที่พ่อสอน
แต่ก็ยังไม่ชอบที่พ่อบ่น
พอพ่อบ่นคำ ก็เถียงคำ

รีบๆ ทำงาน รีบๆ ล้างจาน
คิ้วขมวดใส่พ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางเดินสวนออกมาจากครัว
มานั่งอยู่ในมุมเดิม .. หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์

พ่อที่เลิกบ่นแล้ว เดินผ่านมาลูบหัวเราเบาๆ
แล้วเดินไปเปิดโทรทัศน์ดูรายการสารคดีที่พ่อชอบ

..

หากมีใครสักคนกำลังล่องหนอยู่ในบริเวณที่เรานั่ง
เขาคงจะเห็นว่าภาพที่อยู่ข้างในดวงตาของเราตอนนี้
มีผู้ชายคนนั้นอยู่เต็มๆ

..
สิ่งที่เราเฝ้าออกตามหา
ความรัก ความเอาใจใส่
หรือแม้แต่คนที่อยากยกตำแหน่งให้เขาเป็นคนพิเศษ

ดูเหมือนระยะทางทั้งหมดที่เราเอ่ยขึ้นมาในวงเล็บ
จะมีพ่ออยู่เสมอบนเส้นทางเหล่านั้น
หากเพียงแต่เรามองข้าม ..

ทั้งๆ ที่พ่อ .. จะเป็นผู้ชายคนนั้น
คนที่จะอยู่เคียงข้างเราตลอดไป

ต่อให้เราไม่มีใครมารัก ไม่มีใครมาชอบ ไม่มีใครมาสนใจ
ป่วย เป็นบ้า หรือกระทั่งพิการ

ก็จะมีเขาคนนี้ .. ข้างๆ เราตรงนี้
ตั้งแต่เกิด จนหมดลมหายใจ
จนกว่าจะตายจากกัน

แน่นอน .. อย่างที่สุด

คำพูดที่พ่อบ่น พ่อพร่ำสอน ..
ตอนนี้รู้สึกว่าโชคดีที่ยังได้ยิน

เพราะหากถึงวันไหนที่ไม่มีคำพูดเหล่านี้ผ่านหูของเราอีกต่อไปแล้ว
นั่นอาจหมายถึง "พ่อ .. ได้จากไปแล้ว"