กลอนสุภาพวันนี้ ขอเสนอ ..
"สอบสัมภาษณ์ ณ ศิลปากร"

ได้ฤกษ์ยาม ตามเวลา สิบสามศก
ฝนดันตก เหมือนเดือนหก เร็วจริงหนา
ทั้งที่เพิ่ง เริ่มต้นเดือน พฤษภา
กาลเวลา ผันเปลี่ยน เวียนฤดู

นัดแปดครึ่ง สอบสัมภาษณ์ ย่านอักษรฯ
แปดโมงแล้ว ยังสัญจร น่าอดสู
มองหาป้าย ซ้ายขวา ตาแลดู
นั่นไงหนู มอศอกอ. ที่รอเรา

ลงจากรถ ฝนหยด สองสามเม็ด
แต่มีผ้า ไว้เช็ด ไม่กลัวฝน
จ้องมองไป ภายในตึก ล้นผู้คน
หัวใจตน เต้นตึกตัก อย่าหวั่นไป

เจอรุ่นพี่ สาวหนึ่ง ที่พึ่งแรก
คอยจำแนก เอกสาร ให้กับฉัน
ชี้ให้เขียน โน่นนี่ สารพัน
เสร็จสิ้นมัน เชิญขึ้น หอประชุม

เดินไปยัง ชั้นสอง ต้องประสงค์
มีรุ่นพี่ เดินตรง เข้ามาหา
พร้อมรอยยิ้ม ดูแล้วน่า เจรจา
เหมือนได้มา ในที่ที่ เป็นของเรา

กรอกเอก- สารมากมาย ใจยังนึก
ลองนั่งตรึก- ตรองคำถาม นานหลายหน
ตอบอย่างไร ให้สวยหรู ดูเป็นคน
คิดปะปน สักพักจึง ลากปากกา

ตอบไปอย่าง ตามจิต ที่นึกคิด
กับคำถาม พาชีวิต แปรเปลี่ยนผัน
"เพราะเหตุใด จึงเลือกเรียน อักษรฯพลัน"
เพราะเหตุนั้น "คือฉันรัก จึงมาเรียน"

"ภาพพจน์ อักษรศาสตร์ ตามท่านคิด"
ดูพินิจ คำถาม พลางฉงน
ตอบอย่างไร ดีเล่า ไม่วกวน
เงยหน้ามา สามหน จึงได้ที

"ชาวอักษรฯ ไม่นิยม คำวิบัติ
และรู้จัก ใช้ภาษา อย่างถูกที่
แต่ความจริง แล้วคำตอบ นั้นไม่มี
กลายเป็นว่า ต้องช่างคิด ช่างเจรจา

นอกจากนั้น มีอีกสิ่ง ที่ยิ่งใหญ่
นั่นคือการ ใส่ใจ รายละเอียด
ชาวอักษรฯ ตามที่คิด ต้องละเมียด
แต่ไม่เครียด ง่ายง่าย สบายใจ"

- ความจริงเราตอบไปว่า ..
  "ชาวอักษรฯ ต้องไม่ใช้ภาษาวิบัติและใช้ภาษาไทยให้ถูกต้อง
   แต่ความจริงแล้ว ไม่ต้องถึงขนาดนั้น
   แค่ช่างคิด และใส่ใจรายละเอียดก็พอ"

(ทำไมคำตอบมันเหมือนเราเรียนอยู่คณะสินกำเลยว่ะ ?)

ความจริงอยากแต่งยาวกว่านี้
แต่ไปโฆษณาชวนเชื่อคนให้อยากอ่าน
มีคนกำลังรออยู่ .. ไม่อยากให้เขารอนาน

๕๕๕