กล่องใส่ความรู้สึกมีอยู่หนึ่งใบ ..
วันนี้ว่างๆ .. เลยอยากลองสำรวจมันเล่นๆ

.

.

.

.

ข้างในเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่กระจัดกระจายไป
ตามแต่เจ้าของความรู้สึก

ซอกหนึ่งของมุมกล่อง ..

ซอกนั้นมีเรื่องราวที่ทำให้เกิดความประทับใจ
แต่ไม่ได้หยิบออกมาจากกล่องนานแล้ว
ฝุ่นเลยเกาะ

ที่อื่นๆ ภายใน .. เก็บอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย

มีบางจุดที่ถูกแต้มด้วยสีชมพู ที่แสดงถึงความรู้สึกรัก
และจุดที่แต้มด้วยสีดำ ที่แสดงถึงความเจ็บช้ำ

ยกกล่องใบนี้ออกมาเขย่าๆ ..
ทำไมมันหนักจัง ?

ความรู้สึกอะไรมีอยู่มากที่สุดนะ

ลองค้นๆ ดู ..
เจอความทรงจำที่แสนมีค่า
รูปเพื่อนสมัยมัธยมฯ
รูปแฟนที่เคยรักที่สุด
.. ความอ่อนล้า ความเศร้า และคราบน้ำตาด่างดวงที่เปื้อนๆ อยู่ตรงก้นกล่อง

หยิบสิ่งเหล่านั้นออกมา .. พิจารณา

.

.

อันไหนควรทิ้ง อันไหนควรเก็บ

พิจารณารูปแฟน (ที่ไม่อยากบอกว่าเก่า) นานหน่อย
แต่สุดท้าย ..

ก็เก็บใส่กล่องไว้อย่างเดิม
โดยคิดเล็กๆ ในใจ ..
"มันอยู่ในที่ที่ควรอยู่แล้ว"

- ทุกๆ เรื่องที่อาศัยอยู่ภายในใจ ..
  จะหนักหรือเบา จะสุขหรือทุกข์ ขึ้นอยู่กับหัวใจ
  .. ว่ากำหนดความรู้สึกให้มันอย่างไร
  หากเรามองว่ามันทุกข์ เราก็จะทุกข์
  หากเรามองว่ามันสุข ทำใจยอมรับมันได้
  ความทุกข์ที่หนักอึ้งก็จะหายไป ..
  น้ำหนักของกล่องที่ใส่ความรู้สึกอยู่ก็จะเบาลง
  ทำให้เรามีพื้นที่ที่จะเก็บและยอมรับสิ่งดีๆ ในโลกนี้มากกว่าเดิม

  ความสุข .. อยู่ที่กลางใจเรานี่เอง
  ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกล -

คิดได้ดังนั้น ..
หยิบรูปผู้ชายคนที่รักในตอนนี้ขึ้นมา
เก็บใส่กล่องเอาไว้ .. ในจุดที่ถูกแต้มด้วยสีชมพู

- สักวันเราก็ต้องพบเจอใครสักคนที่เรารักเขา
  และเขาก็รักเราด้วยเช่นกัน ..
  ดังนั้นไม่ต้องรีบเสาะหา
  ถ้าจะมา ก็มาเอง -

- ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ .. ค้นหาในสิ่งที่ชอบ และคำตอบในสิ่งที่อยากทำ

  อยู่คนเดียว แม้จะเหงา
  แต่ก็มีแค่ตัวเรา ที่เข้าใจตัวเองมากกว่าใคร

  ทำให้ตัวเองเข้มแข็ง ..
  ทำให้ตัวเองมีกำลังใจเข้าไว้

  มีใครก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิด
  เพราะเขาอาจเป็นอีกหนึ่งกำลังใจ
  และเป็นเพื่อนที่เข้าใจ ยามที่เราต้องการใครสักคน

  หากแต่ถ้ามีแค่เพียงตัวเราคนเดียวในเวลานี้
  ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมานั่ง "น้อยใจ" -

หยิบความทุกข์ออกจากกล่อง กล่องเบาขึ้นทันใด
เมื่อภายในมีแต่ความสุขใจ อะไรอะไรดีดีก็ตามมา

บางครั้ง .. เรื่องบางเรื่องก็ไม่สามารถได้อย่างใจเราหวัง
แต่เรื่องที่จะทุกข์ หรือสุขไปกับมัน .. อันนั้น เราเลือกได้

ณ โต๊ะเขียนหนังสือ กับสมุดบันทึกที่ห่างหายไปนาน