เรื่องราวของคนสองคน
..
ที่พยายามจะเข้าหากัน
แต่ทำไม่ได้
.. หรืออาจ "เป็นไปไม่ได้"

สาเหตุเพราะ "ความแตกต่าง" งั้นหรือ ?
พูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำนัก ..
แต่ฉันก็มั่นใจในคำๆ นี้มากที่สุด

อาจเป็นเพราะเรา .. มองทุกสิ่งแตกต่าง
ฉันมองก้อนเมฆบนท้องฟ้าเป็นสีขาว
แต่เธอกลับมองเป็นสีเทา

เราก้าวเดินไปด้วยกัน
เพียงแต่ฉันต้องเดินตามเธอให้ทัน

ฉันชอบมองดวงดาวเต็มท้องฟ้า
หากเธอชอบมองซุปเปอร์สตาร์

ยามฝนพรำ .. ที่เล็กๆ ใต้ร่มคันใหญ่
แม้มีร่างของคนสองคน ..
แต่อยู่ด้วยกันเพียงเพื่อหลบสายฝน ไม่ใช่อุ่นใจ

นับวัน .. เส้นทางที่เราเดินผ่านมาด้วยกันเริ่มทำให้เห็นความชัดเจน
เป็นเพียงภาพลวงตา ที่ส่องสะท้อนมา ยามใจเหงา

เป็นเพียงมนต์สะกด ที่ทำให้ลุ่มหลง ชั่วอึดใจ
เป็นเพียงเงาเบลอๆ ของผู้คนมากมาย ที่ทำให้ใจสับสน

เมื่อความแตกต่าง .. ยิ่งแยกเราให้ห่าง
ก็สุดแท้แต่จะยื้อวัน เวลาไปได้อีกนานสักเท่าไร

เมื่อถึงวันสุดท้าย .. ที่ถึงจะอย่างไรก็ต้องมีวันนั้น
จะคิดบ้างไหม ? ว่าที่ผ่านมาทำเพื่ออะไร ..

เพราะสุดท้าย .. เราก็ไม่มีวันเข้าใจกันได้ดีอย่างที่ควรจะเป็น

สิ่งที่เราต่างคิด อาจไม่ได้อยู่ในชะตาชีวิต
และสิ่งที่เราลิขิต อาจไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราหวัง

ผ่านมา เพื่อพบ และจาก
มีใครอยู่ได้นาน อาจเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ของวันทั้งหมดที่เหลือของชีวิตหนึ่ง

สุดท้าย .. ก็เหลือเพียงอดีต
ที่คนเราพยายามตั้งชื่อให้มันสวยหรูว่า "ความทรงจำ"
(ซึ่งอาจต่อเติมให้สวยหรูไปกว่านั้น เช่น "ความทรงจำที่แสนมีค่า")

.. อย่าหลอกตัวเองว่าเราเข้าใจซึ่งกันและกัน
เพราะว่าความจริง .. มันไม่ยอมตาย