ไม่อยากอารัมภบทให้มากความ
(ความจริงคือมันแอบขี้เกียจ)

ไปดูภาพคลายร้อนกันดีกว่า!

"รถไฟไทย คนไทยขึ้นฟรี"

"พักสายตา ดูทิวทัศน์ข้างทางฟรี"

ขอบรรยายภาพนี้เพิ่มเติมหน่อย
พอรถไฟเคลื่อนขบวนจาก กทม. มาถึงที่นี่
"สถานีราชบุรี" ..
(แต่เห็นคนส่วนใหญ่ออกเสียง "ราด-รี")
หัวรถจักรดันเสียขึ้นมา
ต้องรอหัวรถจักรใหม่จาก กทม. มาเปลี่ยน
นั่งรอกันจนตูดแฉะ
บางคนรอไม่ไหวก็เปลี่ยนไปขึ้นรถทัวร์บ้าง
รถตู้บ้าง ..
แต่เรามีเวลาเหลือเฟือและไม่ได้รีบร้อนไปไหน
เลยนั่งรอเรื่อยๆ .. จนถึงที่หมายโดยสวัสดี

"รถไฟวิ่งได้แล้ว!"

"ป้ายกรอบสีแดง พื้นสีขาว ตัวหนังสือสีดำ"

"คนแปลกหน้า"

การเดินทางไป "หัวหิน" ครั้งนี้
เป็นครั้งแรกของเรา 3 คน
ซึ่งคนที่ชวนเราไปเป็นลูกพี่ลูกน้องของเรา
และอีกคนเป็นเพื่อนที่ทำงานที่เดียวกันของพี่เรา
เรื่องข้างบนไม่สำคัญหรอก ..
เรื่องที่สำคัญจริงๆ คือไม่ได้เตรียมข้อมูลที่พักมา
หรือแม้แต่สถานที่ท่องเที่ยว!
(อารมณ์ "ไปตายเอาดาบหน้า")
พอเดินออกมาจากสถานีรถไฟได้สักพัก
ก็มีป้าคนหนึ่ง (เสื้อฟ้า) เข้ามาถามว่ามีที่พักหรือยัง ?
พี่เราก็บอกว่ายังไม่มี
เขาก็เลยชวนไปพักที่บ้านเขา ซึ่งเป็นโฮมสเตย์
คืนละ 750 บาท .. ได้ห้องใหญ่ มีสองเตียงและห้องน้ำในตัว
เราก็คิดว่ามันจะเชื่อได้หรอว่ะ ?
แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรอยู่ละ เราเป็นแค่ผู้น้อยที่ต้องเดินตาม
ก็เลยทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ..
คือเดินตามป้าแกไปเรื่อย เข้าซอยโน้นออกซอกนี้
จนมาถึงบ้านของป้าแกเอง
ซึ่งตั้งอยู่ภายในซอยเล็กๆ ท่ามกลางบ้านคนมากมาย
เจ้าของที่พักเป็นฝรั่ง ไม่ทราบชื่อ

"แนวตะวันตก"

"มีแต่หนังสือต่างด้าว"

ห้องพักเขาสวยถูกใจเราดี
เพียงแต่ .. มันต้องเป็นห้องของสมาชิกคนใดคนหนึ่งในครอบครัวเขาอย่างแน่นอน
เพราะตามตู้มีเสื้อผ้ายัดๆ เป็นกองไว้อยู่
และในห้องน้ำเต็มไปด้วยครีมโกนนวด และอื่นๆ อีกมากในตู้

ชั้นหนังสือก็เต็มไปด้วยหนังสือต่างชาติ
เปิดดูบางเล่มก็เห็นชื่อของใครสักคน
ที่ถูกเขียนด้วยลายมือเล็กๆ ของเด็ก
ได้บรรยากาศมาก ..
มาหัวหินเหมือนได้พักในลอนดอน

"กลิ่นทะเล ณ สะพานปลา"

"ร้านอาหารมหาราชา"

"สองข้างทาง"

"ร้านนี้มีผลงานแวนโกะห์"

เมื่อเก็บของเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาเดินเล่น
ตอนนั้นเป็นเวลาฟ้าย่ำค่ำ .. ที่ผู้คนก็ยังพลุกพล่าน
เดินผ่านซอยเล็กซอยน้อยซอยถี่ .. (-*-)
ออกไปดูทะเล บริเวณสะพานปลา
หรือที่ที่ชาวประมงออกเรือไปหาสัตว์ทะเลมาขาย
กลิ่นไอทะเลโชยมาเข้าจมูก
รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก
แต่บริเวณนี้เล่นน้ำไม่ได้ เลยต้องเดินไปหาแหล่งใหม่

เดินมาอีกซอย สองข้างทางเป็นทั้งร้านอาหาร
และส่วนใหญ่เป็นแกลลอรี่! สงสัยคนที่นี่รักศิลปะมาก
เดินไปเจอแกลลอรี่บ่อยมาก .. และแต่ละภาพงามๆ ทั้งนั้น
ถ้ามีเงินละก็ .. เสร็จหนู

และที่ไม่น้อยไปกว่าแกลลอรี่ก็คือ .. คนอินเดีย
ยืนเต็มไปหมด และชอบจับกลุ่มคุยกัน
เหมือนมันจะนินทาเราเปล่าวะ ?
แต่ช่างมันเถอะ! ฟังไม่ออกเว่ย

"เธอสวย .."

"สะพานปลาอีกมุมหนึ่ง"

"ม้าที่ยังไม่พยศ"

"ม้า .. คนละตัวกับเมื่อกี้"

หาดหัวหินสวย .. มั้ง
เดินๆ มาก็เจอม้าหลายตัวแอ่วอยู่ริมหาด
พร้อมกับคนขี่

ชายหาดเกือบจะสวยแล้วเชียว
ถ้าไม่ประดับประดาไปด้วยสีเหลืองแซมเขียว
ทั้งขี้ม้า ขี้สุนัข และสัตว์อื่น
ถ้าเจ้าของพาอิกัวน่ามาอาบแดดได้ด้วยคงจะพามา
(เชื่อไหม! เพื่อนเราเลี้ยงอิกัวน่าด้วยละ)

"ไม่เหงา .. เนาะ ?"

มานั่งกินอาหารริมทะเล
ราคาแพงมากกกกกก ..
ส้มตำ 150 บาท .. โอ้วววว! ก้อช
โชคดีที่ไม่หลวมตัวสั่งไป
เพราะรสชาติอาหารไม่ค่อยได้เรื่อง

อยากให้คนขายมันแจงออกมาจังเลยว่า ..
ค่าอะไรเท่าไรบ้าง

บรรยากาศก็ดี .. ตรงไหนว่ะ
เจ้าของร้านไม่รู้ขนญาติพี่น้องเหล่ากอโคตรเหง้าศักราชจากไหนมาเยอะแยะ
มีทั้งลูกหลานของป้าแกเล่นฟุตบอล
โตๆ หน่อยก็นั่งจีบหญิง ฟังเพลง ..
นั่งกินไป ก็ผวาลูกฟุตบอลจะลงจานข้าวตูปะวะ ?
น้ำก็ขึ้นเอาๆ ต้องย้ายที่นั่งหลายหน
นับเป็นมื้อแรกของหัวหิน .. ที่จะจดจำไม่มีลืม

.. ความจริงนี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของวันแรกจากวันทั้งหมด 3 วัน 2 คืน
รายละเอียดมันเยอะมาก แต่เกรงว่าจะเล่าไม่ไหว
ขอเขียนสั้นๆ เท่านี้แล้วกัน

แต่ถ้าอยากไปที่ไหนสักแห่งตอนนี้
ไม่ไกลมาก และไม่ใกล้เกิน
ขอแนะนำ "หัวหิน" เป็นอีกหนึ่งทางเลือก

ที่สำคัญ .. รถไฟไทยสิ้นสุดให้บริการฟรีเดือนมิถุนายนนี้
อย่างไรก็รีบไปเที่ยวกันเถอะ
ก่อนจะต้องเสียเงินภาชนะ หรือพาหนะเพิ่ม
(?)
 

ดีกว่าวุ่นวายอยู่เมืองกรุง
และที่สำคัญ ..
ได้เจอผู้คนมากหน้าหลายตา
(หน้าตาดีนี่ให้ลึ่ม)
ได้พบเห็นสิ่งแปลกใหม่
และได้เห็นม้าตัวจริงๆ ก็วันนั้นเอง

เที่ยวซะ!
(ออกคำสั่ง)
ถึงจะอยู่แค่ในประเทศ
แต่สถานที่เหล่านี้ก็สวยไม่แพ้ที่ใดในโลก
(ฟันเฟิร์ม!!)

".. เก็บฝันที่เรามีใส่กระเป๋าของเราไป
ไปเที่ยวในเมืองไทยกันไหม .. ในบ้านของเราเอง"

เที่ยวไทยกันเถอะ!

- เอวัง ทั้งหมดก็เป็นฉะนี้แล -