ตื่นสายมา
อาบน้ำ อาบท่า
จากนั้นก็แปรงฟัน

คิดว่ายังไม่พอ
เลยอยากจะขอ
แถมด้วยการสระ

ไม่ได้ออกเสียง สะ-หระ
ออกเสียงว่า สะ
ตะหากเล่า

ไม่มีอะไรทำ
ไม่ได้ทำอะไร
ตื่นมานั่งนอนเท่านั้น

อยู่บ้านไปวันวัน
บางคนบอกจะมีอะไร
เลยอยากตอบเขาไป

ที่บอก
ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร
แท้จริงแล้วยังไง

ก็ในความ 'ไม่มีอะไร'
ไม่มีอะไร
นั่นแหละมีอะไร

ก็เพราะคิดว่า
ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร
มันถึงไม่มีไง

ลองกลับมาคิดใหม่
ให้มันมีอะไร มีอะไร
จะได้ไม่อยู่ไปวันวัน

เขียนเพ้อเจ้อไปงั้น
เกือบจะเป็น "แคนโต้" แล้ว
อีกนิดหนึ่ง

ชักชวนเพื่อนคนหนึ่งมาเขียนบล็อก
บอกก่อนว่าเพื่อนคนนี้มันเป็นโรคลมชัก
ที่ต้องอยู่แต่บ้าน ต้องให้คนคอยดูแลตลอดเวลา
ออกไปไหนก็ไม่ได้ น่าเห็นใจ
เลยลองชักชวนมันมาเขียนบล็อกดู
หัดลองหาสังคมใหม่ๆ ซะบ้าง !!

ว่าไปอย่างนั้น
มันถามกลับมาว่า ..
"จะให้เขียนอะไรล่ะ
อยู่บ้านวันวัน ก็แค่ตื่นนอน อาบน้ำ กินข้าว .. ฯลฯ
ไม่มีอะไรให้เขียน"
(ความจริงสำนวนพูดมันออกแนวโหดกว่านี้ นี่ตัดมาคร่าวๆ)

ก็เลยสงสัยในคำพูด

เคยเห็นเอนทรี่หนึ่ง
(แต่จำไม่ได้แล้วว่าบล็อกของใคร พยายามหาอยู่)
วันๆ นั้นของเขาไม่มีอะไรเป็นพิเศษเลย

ตื่นเช้า แปรงฟัน .. กิจวัตรธรรมดา
ที่ถ้ายังเป็นคนอยู่ก็ต้องทำกันทั้งนั้น

แต่ในความธรรมดานั้น
เขาเขียนออกมาได้ไม่ธรรมดา
หรือมีบัญญัติศัพท์ใหม่ออกมาว่า "พิเศษ" นั่นเอง

เล่นเอาเราทึ่ง อึ้ง (แต่ไม่เสียว)
มันน่าสนใจมากๆ
หากจะมีใครเขียนเรื่องธรรมดาๆ ออกมาแล้วไม่ธรรมดา
แต่นั่นก็อาจเรียกได้ว่าไม่ธรรมดาไปแล้วละมั้ง

เราว่า ..
ที่โลกนี้มีอะไรน่าสนใจมากมาย
อาจเป็นเพราะในความ 'ไม่มีอะไร'
ยังมีอะไรหลงเหลืออยู่

มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ นะ
และเพราะเป็นอย่างนั้น
มันเลย "ไม่ธรรมดา" ด้วยไงล่ะ